Για ένα σωστό χέσιμο σε ξένους χώρους

Πολλές φορές στη δουλειά χέζω. Δεν είναι πάντα ότι πιο ασφαλές. Υπάρχουν όμως διαδικασίες και συσσωρευμένη γνώση η οποία θα βοηθήσει τον κάθε έξυπνο χρήστη να ανταπεξέλθει. Πάμε:

1) Των φρονίμων τα παιδιά πριν χέσουν βρέχουν το χαρτί.


Βρέχουμε μία πετσέτα ή μία μπάλα από καθαρό σκατόχαρτο (υγείας).
Αυτό θα χρησιμέυσει όταν όλα τελειώσουν ,αλλά πρέπει να το στήσουμε εξαρχής ωστε να μή τρέχουμε έξω απο τη τουαλέτα με τα σκατά στο κώλο γιατί τότε μπορεί να έχουν μαζευτεί διάφοροι έξω απο τη τουαλέτα και να πλένουν τα χέρια τους οπότε δε μπορεί να σε βλέπουν να βγαίνεις από τον καμπινέ, να βρέχεις χαρτιά και να ξαναμπαίνεις. Κάνει μπάμ οτι τα έχεις κάνει σκατά και έχεις πασαλειφτεί.

2)Ο θρόνος.

Εδώ βλέπουμε τη λεκάνη έτοιμη προς χρήση. Δεν υπάρχουν πολλά να πούμε εδώ. Είναι μία απλή λεκάνη. Διαλέξτε μία στιβαρή.

3) Χαρτί 6 σημείων.

Εδώ βλέπουμε τη λεκάνη στημένη με τα χαρτιά. Σημεία κλειδιά εδώ είναι τα εξής:
α) Βάζουμε και στις τέσσερις οβάλ πλευρές χαρτί.
β) Ρίχνουμε μία μπάλα χαρτί μέσα στο νερό για το ενδεχόμενο πιτσιλίσματος. Ώς γνωστό η κουράδα μπορεί να πέσει με ορμή περισσή στο νερό και ο πίδακας νερού που θα σου μουσκέψει το κώλο, συνήθως κουβαλάει ασθένειες και αχώνευτα κομμάτια φαγητού από τον προηγούμενο χρήστη.
γ) Βάζουμε μία λωρίδα χαρτί μπροστά από τον πούτσο για να μήν ακουμπάει ο τελευταίος τη λεκάνη. Αυτό το σημείο είναι ένα πολύ ευαίσθητο το οποίο πολλοί χρήστες αγνοούν. Υπόψη οτι εδω υπάρχει και κίνδυνος μετάδοσης αφροδισιακών νοσημάτων από την έλλειψη προσοχής.

4) Validity check

Εδώ βλέπουμε πόσο ζωτικής σημασίας είναι η λωρίδα χαρτί στο πούτσο. Εϊναι τίγκα στα κάτουρα, και προστατέυει από μολύνσεις.

5) Τέστ υγείας.

Πολύ σημαντκό επίσης είναι να δούμε από κοντά τα σκατά πάνω στο χαρτί κατά το σκούπισμα. Θυμηθείτε εδώ ψάχνουμε για αίμα, κομμάτια αχώνευτο καλαμπόκι και πλαστικό μαρούλι από McDonalds. Κάθε έυρημα κουβαλάει ανάλογους πόντους. Στο τέλους θα χρησιμοποιήσουμε το βρεμένο χαρτί (βλέπε οδηγία 1)

6) Μια τελευταία ματιά.

Παίρνουμε μία τελευταία ματιά στο έργο μας. Κάθε τέτοιο έργο αξίζει μία τελευταία ματιά. Θα σε συνοδεύει για την υπόλοιπη ημέρα στη δουλειά αυτή η εικόνα. Θα σου κρατάει συντροφιά.

UFC 110 Sydney: Nogueira vs Velasquez

Το περασμένο Σάββατο, είδαμε μία πολύ δυνατή κάρτα απο την UFC (καιρός ήταν). Στα τελευταία UFC events βλέπουμε μουφομάχες τύπου Couture vs Coleman και Griffin vs Ortiz. Λίγο πιο αναλυτικά:

Velasquez vs Nogueira

Ο Μεξικάνος κολεγιακός πρωταθλητής πάλης Cain Velasquez έβγαλε knock out το Βραζιλιάνο θρύλο του MMA, Antonio Rodrigo "Minotauro" Nogueira. Ολα πήγαιναν καλά για το Μινώταυρο, όταν στο 2:40 του 1ου γύρου (!!) πιάστηκε σε μία βροχή από hooks, όπου και οι δύο μαχητές πυροβολούσαν, αλλά ο βετεράνος απεδείχθει λίγο πιο αργός. Ο ανερχόμενος παλαιστής Cain συνέχισε με 4-5 δυνατες γροθιές στο έδαφος και ο διαιτητής Herb Dean σταμάτησε τον αγώνα. Εκεί με έπιασε έναν σφίξιμο στη καρδιά βλέποντας τον Nogueira να μη ξέρει που βρίσκεται. Μαλλον αυτό σημαίνει και goodbye title shot για το γερόλυκο. Όπως και να το κάνουμε ήταν μία δίκαιη νίκη για τον Velasquez. Eύχομαι να του δωθεί η ευκαιρία για τον τίτλο καθώς το αξίζει με τα 1000.

Wanderlei Silva vs Michael Bisping

Ο Axe Murderer Silva ήταν μέρες μπριζομένος να δείρει τον Bisping, κάνοντας ιδιαίτερα προκλητικές δηλώσεις ήδη απο το ζύγισμα. Σημείο κλειδί ήταν το βελτιωμένο cardio του Βραζιλιάνου, ο οποιος προερχόταν από επεμβαση στη μύτη. Αυτό βελτίωσε αισθητά την αναπνοή και την αντοχή του. Κορυφαίες στιγμές του το guilotine choke στο τέλος του 2ου γύρου (με τη χειρότερη γκριμάτσα ever) και το παρα-λίγο knock out στο τέλος του 3ου. Μάλλον, αυτά ήταν αρκετά για να του δώσουν τη νίκη. Δεν είμαι σίγουρος γιατί το πλήθος γιούχαρε τον Βρετανό όλη την ώρα, όταν στην ουσία ήταν ο πιο συγκρατημένος στις δηλώσεις. Όπως και να έχει το αποτέλεσμα δικαιώνει τους παλιούς οπαδούς της Pride FC.

Στην υπόλοιπη κάρτα:

-O Ελληνοαυστραλος Sotiropoulos έδωσε ρεσιτάλ jiu jitsu ενάντια στον πιο έμπειρο Stevenson. Είδαμε προσπάθειες armbar, tringle chokes, omoplatas μέχρι και gogoplata. Ο αγώνας κράτησε full 3 γύρους και το κοινό τον αποθέωσε. Αυτό τον ανεβάζει στους tops 10-15 lightweights σίγουρα.

-O free style fighter Jardine έχασε με knock out από τον παλαιστή Ryan Bader.

-O Κροάτης Mirko Crocop κέρδισε τον Αυστραλό Antoni Perosh. Πολύ καλό striking game όπως πάντα απο τον Mirko, ενάντια σε έναν αντίπαλο που έμαθε οτι έχει αγώνα 3 μέρες νωρίτερα , καθώς κλήθηκε να αντικαταστήσει τον Rothwel λόγω ασθένειας του τελευταίου. Να δούμε τι μέλει γενέσθαι για τον θρύλο Filipovic τώρα. Εδώ να πούμε οτι στο εισαγωγικο clip του Mirko, ήμουνα και γώ μέσα καθώς με έδειχνε να πανηγυρίζω στο UFC 99 στη Γερμανία. Προφανώς θεώρησαν οτι με το να βάλουν τη φάτσα μου θα δώσουν μεγαλύτερη αξία στο όλο event (!).

σαν θύματα ενός μισάνθρωπου σεναριογράφου.

Πράτοντας τα δέοντα δε πήγαν όλοι μπροστά. Το να καταπολεμήσεις ένα απροσπέλαστο ως τώρα εμπόδιο ίσως απαιτούσε να ξεφύγεις από την πεπατημένη. Να αρνηθείς την ορθότητα των δεδομένων κανόνων της φύσης. Πώς θα αντιμετώπιζες ένα λυσσασμένο κτήνος ύψους 3 μέτρων, ή μία μαύρη υγρή μάζα με καυστικές ιδιότητες που σου επιτίθεται στο σκοτάδι?

Ίσως να μην ήσουν φτιαγμένος για κάτι τέτοιο. Δυστυχώς όμως για σένα , τις μεγαλύτερες προκλήσεις που θα ζήσουμε σε αυτή τη γή, δε τις επιλέγουμε μόνοι. Αυτές μας επιλέγουν...και σύμφωνα με το νόμο του Μέρφυ , θα μας βρούν κατά την πιό ανάρμοστη στιγμή της όλης διάρκειας.

Ελπίζω να σπάσαμε τον πάγο για την ώρα καθώς ακόμα...

...κανείς τους δεν είχε καταλάβει οτι ήταν ρομπότ...

και οι τρόποι διαφυγής από αυτό το γαμημένο υποβρύχειο απλά δεν ήταν τόσο εύκολο να βρεθούν. Ακόμα και 10 γραβατομμένα υπερ-στελέχη πολυεθνικής στο πιο καυτό brainstorming session της ζωής τους δε θα μπορούσαν να τους βοηθήσουν. Οι μάρτυρες του βίαιου σκηνικού που προαναφέραμε δεν είχαν πολλά να πούν για αυτά που είδαν τα μάτια τους. Η αντίδρασή τους ήταν αρκετά προβλέψιμη. Το μολύβι έπεσε στο έδαφος σπαρταριστό και σε ποσότητες μυθικές. Δεν είδαν ακριβώς τι ήταν ο εχθρός αλλά κατάλαβαν που περίπου βρισκόταν, και προς τα κεί αμόλησαν μία επίθεση που κάθε παραγωγός του Hollywood θα ζήλευε. Πυροβολούσαν μέχρι που δεν υπήρχε άλλο πυρομαχικό εύκαιρο. Από τις φλόγες των όπλων φώτισε το χώλ αρκετά ωστέ να πάρουν μία κλεφτή ματιά του τί είχαν να αντιμετωπίσουν. Κάτι ψηλό αδύνατο τριχωτό βουτηγμένο σε παχύρευστο υγρό που γρύλιζε σα το πιο άγριο λιοντάρι που ποτέ δεν είδαμε. Το παράξενο... δεν μάτωνε...τουλάχιστον όχι εμφανώς...και δεν έκανε πίσω. Κάπου εδώ είναι η στιγμή που τα πυρομαχικά σου φτάνουν περίπου στη μέση και αναρωτιέσαι τι θα γίνει σε λίγο που θα έχουν τελειώσει και το μόνο που θα έχεις καταφέρει θα είναι να έχεις εξαγριώσει μία ύπαρξη που στην ήπια μορφή της κατασπάραξε εναν συνάδελφό σου.

Όλοι τους προσεύχονταν για την ύπαρξη ενός καλού, προβλέψιμου, ανθρωποκεντρικού, πολιτικά ορθού σεναριογράφου, που θα έβρισκε έναν ωραίο τρόπο να τους βγάλει απο αυτή τη δύσκολη στιγμή. Η ζωή όμως δεν έχει τη γεύση που της δίνεις. Δεν είναι διαφήμιση αναψυκτικού, δεν θέλει happy end, δε βγάζει πάντα νόημα...και σα μην έφτανε αυτό, κανείς τους δεν ήξερε οτι ήταν ρομπότ.

ίσως κάποια στιγμή καταλάβεις και εσύ τη σημασία μίας τέτοιας παρεξήγησης.

η φασολάδα

Ποτέ δεν προσκύνησε...δεν άφησε τον εαυτό του σκότους να αναλάβει τα ηνία... μόνος του το έκανε. Εγωιστικά αλτρουϊστής έμεινε μακρυά από την πίτα...λιγο νερό ήταν πάντα αρκετό. Αυτό που δε μπορούσες να του δώσεις ήταν αυτό που βρήκε μόνος του...βαρέθηκε να περιμένει...να κοντεύει...και ποτέ να μή φτάνει.

Κάποιες φορές η ζωή είναι σαν τη καρδιά όχι ενος μαρουλιού, αλλά ενός περαστικού που μπορούσες να απαλλάξεις απο 1002 δεινά μα επέλεξες να προσπεράσεις γιατί φαινόταν κολλητικός, με όλα του τα προβλήματα, τη μιζέρια και τα παράπονα. Κάποιον αγνόησες και κάποιος θα σε ξεχάσει... μόνο έτσι θα ισορροπήσει το σύμπαν του μηδενικού πλεονάσματος των παγκοσμίων συναισθημάτων. Τίποτα δε περισσεύει σε αυτή τη γή.

... είχα φυλάξει τόσα πολλά για σένα. Είχα γεμίσει 2 container. Μα έφτασες αργά...κουράστηκα να περιμένω και τα έριξα στη θάλασσα από φόβο μη τα πάρει κάποια άλλη...έτσι προσπερνούν οι άνθρωποι παλιούς γνωστούς στα τρένα. Έτσι θάβουμε ο ένας τον άλλο στη χωματερή των νεκρών μας αναμνήσεων...ένα φλεγόμενο κουφάρι πάνω στη καυτή άσφαλτο. Ακόμα και αν το κατούραγες θα έσβηνε...αλλά προτίμησες να προσπεράσεις.

...είναι η φασολάδα που σου έλλειψε?...ή το ψιλοκομμένο bacon μέσα της? Όπως και να έχει, αποδεδειγμένα η φασολάδα είναι το καλύτερο φάρμακο για το βήχα. Αν φάς δύο πιάτα, μετά φοβάσαι να βήξεις.

Strikeforce 30-1-2010: Diaz vs Zaromskis

Άλλη μία πολύ δυνατή κάρτα από την Strikeforce. Η μεγάλη στιγμή της βραδιάς ήταν το γύρισμα της τύχης του Lawler στον αγώνα του με τον Manhoef. Εκεί που κούτσαινε πλέον από το αδυσώπητο kick boxing του Ολλανδικού Κ-1 φαινομένου ονόματι Melvin Manhoef και προσπαθούσε απεγνωσμένα να αμυνθεί γυρίζοντας γύρω γύρω μέσα στο κλουβί, έριξε ένα τυφλό δεξί overhand στέλνοντας τον αναίσθητο στο mat. Εκεί του έριξε αλλες δύο γερές, με αποτέλεσμα να του γυρίσουν τα μάτια και ο Ολλανδός να θέλει περί τα 10 λεπτά για να σηκωθεί. Όσα δε φέρνει ο χρόνος τα φέρνει η στιγμή... άλλος ένας θρίαμβος knock out για τον Lawler.

Επίσης, πολύ καλός αγώνας ήταν το main event μεταξύ των Nick Diaz και Marius Zaromskis. O Λιθουανός Zaromskis, πρωταθλητής μεσαίων βαρών της Ιαπωνικής διοργάνωσης Dream έχει προκαλέσει φόβο όπου έχει βρεθεί στην Ιαπωνία ξυρίζοντας κεφάλια με δεξιές κλωτσιές στον αέρα. Το περασμένο Σάββατο όμως βρήκε τοίχο. Ηττήθηκε από τον πολύτροπο άσσο του Brazilian Jiu Jitsu με το πολύ καλό box. Ο Diaz χρησιμοποίησε τα μακρυά του χέρια ελέγχοντας τον Zaromskis με αλλεπάλληλες (106 στο σύνολο) γροθιές. Μόνο σε μία στιγμή ο Λιθουανός τον έριξε στο έδαφος με δυνατό striking αλλά ο Diaz ανέκαμψε σε χρόνο dt, και επέδειξε πολύ καλό guard.

Στην υπόλοιπη κάρτα ο Bobby Lashley νίκησε τον άχρηστο βλάκα Wes Sims, και η σαρωτική Chris Cyborg θριάμβευσε εναντίον της Ολλανδέζας Marloes Coenen, αποδεικνύοντας οτι δεν έχει αντίπαλο... είναι μία κατηγορία από μόνη της.

Περιμένουμε την επόμενη κάρτα Strikeforce τον Απρίλη με Hendo, Mousasi και Fedor Emelianenko.

Next Week: UFC 109 Relentless, Couture vs Coleman

۝ җ ﻛﻙ : Κανείς τους δεν ήξερε...

... ξύπνησαν στο αμπάρι ενός πολεμικού υποβρυχείου κοντά στο Βόρειο Πόλο. Όλοι είχαν πρωινές δουλειές. Μα τώρα είχαν ξυπνήσει με φούμο στα μάγουλα, full εξαρτήσεις και οπλισμό που θα ανατίναζε μία ολόκληρη πόλη. Στα αρνητικά του πράγματος είναι το εξής:

Κανείς τους δε γνώριζε οτι ήταν robot.

Πλαστές αναμνήσεις από επαγγελματικές εμπειρίες, παλιές σχέσεις, όργια, αυτοκινητιστικά ατυχήματα, παλιές εκλογές, πρωταθλήματα μπάσκετ...βοηθούν να ξεχάσεις το τσιπάκι στον εγκέφαλο, τα μηχανικά σου μέρη και την εντεταλμένη διαταγή: "Εντόπισέ τους".

Προχωρούν με τους φακούς αναμένους στο υγρό αμπάρι, όπλα σε ετοιμότητα. Κάτι που μοιάζει με εργαστήριο. Μεταλλικά τραπέζια, γάζες με αίμα, νυστέρια, φώς χειρουργίου. Ένα μάυρο δερμάτινο βιβλίο πάνω σε πράσινη τσόχα γεμάτη τράπουλες...

Ημερολόγιο Πλοίου 12.9.1989

"...αυτό που νομίζαμε ώς πολύτιμο απολίθωμα προέκυψε πως ήταν ζωντανό. Κλειδώσαμε την ατσάλινη πόρτα ελπίζωντας να αποφύγουμε το κίνδυνο μόλυνσης. Όσοι ήρθαν σε επαφή μεταλλάχθηκαν. Η πέτρα η ίδια υγροποιήθηκε...έγινε μιά ζωντανή άμορφη μάζα. Παρακολουθήσαμε την εξέλιξή τους από την κάμερα ασφαλείας που υπήρχε στο δωμάτιο. Οι μεταλλαγμένοι πρώην σύντροφοί μας, ξερνούσαν κάτι λασπώδες, καθώς τρέφονταν ο ένας από τα άκρα του άλλου, χωρίς όμως ιδιαίτερη βία...δεν ένιωθαν πόνο. Η υγρή μάζα κάλυψε την πόρτα πάχους 40 πόντων από ατσάλι διαβρώνοντας την σε 40 λεπτά. Πέρασαν στο τελευταίο διάδρομο πρίν φτάσουν σε εμάς. Άλλη μία πόρτα 20 πόντων είναι η τελευταία μας ελπίδα. Πρέπει να τους κρατήσει μέχρι να φτάσουμε στην επιφάνεια. θα πηδήξουμε στο νερό για να σωθούμε ..."

Το ημερολόγιο του πλοίου ήταν καλυμμένο με αίμα...πηχτό αίμα και ανθρώπινα όργανα πάνω στη πράσινη τσόχα... ο ένας απο αυτούς άκουσε ενα βαθύ βραχνό βρυχηθμό μέσα από το σκοτάδι. Γύρισε, προσπάθησε να εστιάσει, έριξε φώς και σημάδεψε με το όπλο του. Όταν αποκαλύφθηκε ο εχθρός αποφάσισε να χαμηλώσει το όπλο και να πεί δυο λέξεις-προσευχές. Δεν είχε εξήγηση για αυτό που είδε, και σύντομα θα είχε καταναλωθεί.

Όπως και να'χει, σε μία προσωπική μου απόπειρα να σπάσω τον πάγο μεταξύ μας, οφείλω να σου πώ οτι...
κανείς τους δεν γνώριζε οτι ήταν ρομπότ.
Αυτό σκέψου και πράξε τα δέοντα.

Το τελευταίο ξύπνημα...ο τελευταίος ύπνος.

Έχω ένα νέο χόμπι τελευταία. Είναι το να ξυπνάω σε μέρη που δε θυμάμαι να κοιμήθηκα το προηγούμενο βράδυ. Ναι…συμβαίνει ενοχλητικά συχνά. Και δε το εννοώ σαν hangover… όχι σαν πάρτυ που πέρασες τόσο καλά που δε το θυμάσαι… περισσότερο σα να πήγες στον άλλο κόσμο και να ξαναγύρισες…σαν αστρικό ταξίδι.

Πάμε…αυτή τη φορά φοράω άσπρα. Άσπρα με κάτι κόμπους και τα χέρια μου δε κουνιούνται.

Είναι δύο τύποι επίσης ντυμένοι στα άσπρα, χωρίς κόμπους στα χέρια όμως, χωρίς ζωνάρια… Θα μπορούσα να τους ρωτήσω ποιοι είναι και τι θέλουν από μένα όμως θα ήταν λίγο κλισέ. Προφανώς, είναι γιατροί. Ένας κουστουμαρισμένος με πλησίασε.

-Ξύπνησες?
- Μάλλον.
-Ξέρεις που εισαι?
-Όχι. Μήπως μπορώ να έχω ένα ποτό όμως?
- Όχι. Η κλινική δεν έχει bar.
- Κατανοητό. Ας μπούμε στο ψητό λοιπόν.
- Πές μου τι θυμάσαι. Ποια είναι η τελευταία σου ανάμνηση από τη ζωή σου… πές μου μια καθημερινή που θυμάσαι τι έκανες.

Σκέφτηκα λίγο αλλά δεν ήξερα τι να του πώ. Μάλλον η ιστορία με τα 2 πρόβατα που έφαγα θα του φαινόταν απίστευτη. Το ίδιο και οι δύο γίγαντες. Το ίδιο και ο Μέγκελος με τον ασημί αδένα που σε κάνει μάντη. Τι να του πώ τώρα αυτού του τύπου? Λοιπόν…

- Θυμάμαι μια μέρα που ξύπνησα και ήρθε σπίτι μου ένας φίλος γιατρός.
- Και τι κάνατε?
- Ε, ήπιαμε μερικά whisky.
- Και μετά?
- Ρε φίλε, τι με έφερες εδώ? Τι θές να ακούσεις από εμένα?
- Θυμάσαι τι δουλειά κάνεις?
- Όχι.
- Είσαι λογιστής. Θυμάσαι αν είσαι παντρεμένος?
- Όχι.
- Ήσουν παντρεμένος για 7 χρόνια. Έχεις και 2 παιδιά.
- Ήμουν…? Και τώρα τι είμαι?
- Πρίν περίπου 1 χρόνο εξαφανίστηκες. Σε έχασαν συνάδελφοι. Σε έχασε η οικογένεια σου. Απλά, κανένας δεν ξανάκουσε νέα σου. Το μόνο που είχαν να πούν όλοι ήταν ότι τελευταία δε συμπεριφερόσουν φυσιολογικά. Μιλούσες για μώβ σκιές. Ρωτούσες τους πάντες αν βλέπουν πράματα τα οποία μόνο εσύ έβλεπες, πράγμα που σήμερα μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι πάσχεις από μία βαριά μορφή σχιζοφρένειας. Αφού χάθηκαν τα ίχνη σου, άρχισε μία σειρά από περίεργα γεγονότα. Οι αναφορές της αστυνομίας μιλούσαν για πιθανή ύπαρξη σειριακού δολοφόνου στις περιοχές που πιστεύαμε ότι βρισκόσουν. Πρίν 10 μέρες βρήκαμε τη κρυψώνα σου. Ένα υπόγειο με δύο δωμάτια. Στο ένα δωμάτιο μύριζε ένας σωρός από αποσυντεθημένα πτώματα.
- Ήταν οι εκλεκτοί. Κάθε ένας από αυτούς είχε την ευκαιρία του. Απλά δε στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων.
- Ότι πείς. Τώρα θα μείνεις για λίγο καιρό εδώ. Και μετά ίσως σε πάμε στη φυλακή, ίσως μείνεις και άλλο αν κριθεί ότι η κατάστασή σου είναι μη αναστρέψιμη. Έχει έρθει και η γυναίκα σου να σε δει.

Άνοιξε η πόρτα και μπήκε μέσα μια θαυμαστή μορφή που δε μου ξυπνούσε καμία απολύτως ανάμνηση. Προσπάθησα σκληρά, μα δε μου θύμιζε τίποτα απολύτως. Χωρίς να προλάβω να καταλάβω τι έγινε, η μορφή έβαλε τα κλάματα και ξαναέφυγε. Υποθέτω πως θα έπρεπε να πληγωθώ και να δακρύσω και γώ από την αντίδρασή της, αλλά πραγματικά μέσα στο όλο μπέρδεμα δε μου καιγόταν καρφί. Το μόνο που ήθελα ήταν να ελευθερωθώ.

Πέρασαν ώρες που περίμενα μόνος μου. Μετά από ένα ενοχλητικά μεγάλο διάστημα η πρώην γυναίκα μου ξαναήρθε. Έκατσε στο πλευρό μου και ξεκίνησε να μου μιλάει με δάκρυα στα μάτια:

- Με θυμάσαι?
- Ειλικρινά?
- Ναι.
- Όχι αλλά... βοήθησέ με να θυμηθώ.
- Μέναμε σε ένα ήσυχο προάστιο, σε σπίτι με κήπο. Τις καθημερινές τρώγαμε μαζί βραδινό στις 7, με τα δύο μας παιδάκια. Πάντα σου άρεσε η μαγειρική μου. Τα σαββατοκύριακα πηγαίναμε βόλτες στην εξοχή. Σου άρεσε να οδηγάς με μουσική και ανοιχτή ηλιοροφή. Μια φορά μας επιτέθηκαν κλέφτες. Ο ένας κρατούσε μαχαίρι. Άρπαξες ένα ξύλο και τον χτύπησες στο κεφάλι. Αυτός πέθανε και το δικαστήριο σε αθώωσε για αυτοάμυνα. Μία βδομάδα μετά, έφυγες. Δε σε ξαναείδαμε από τότε.
- Δεν έχω κάτι να πω. ¨Όλα αυτά δε μου θυμίζουν τίποτα. Εσύ τι κάνεις?
- Έχω ξαναπαντρευτεί. Είναι κάποιος καλός που φροντίζει τα παιδιά μας και έχουμε και ένα νεογέννητο μαζί.

Οφείλω να ομολογήσω ότι αυτό το τελευταίο πόνεσε. Τι θα πεί φροντίζει τα παιδιά μας ένας καινούριος? Αν τον είχα μπροστά μου θα του έκοβα μια κεντρική αρτηρία και τον θα παρακολουθούσα να χλομιάζει μέχρι να σβήσει. Κανένας δε με αντικαθιστά μέσα στην ίδια μου τη ζωή.

- Εντάξει. Λίγο γρήγορα δε με ξεπέρασες?
- Αυτό έχεις να μου πείς…..

Η μορφή δάκρυσε πάλι και σηκώθηκε να φύγει. Λίγο πρίν τη πόρτα γύρισε κάτι να μου πεί, αλλά τελευταία στιγμή το μετάνιωσε και έφυγε.

Ήθελα τόσο πολύ να ελευθερωθώ. «Γιατροί. Τουαλέτα!!!». ¨Ηλπιζα ότι αυτοί οι δημόσιοι υπάλληλοι θα δικαίωναν τη φήμη τους, θα τα σκάτωναν και θα μου επέτρεπαν να δραπετεύσω. Ήταν 4 η ώρα, οι πρώτοι γιατροί που είδα είχαν ήδη σχολάσει. Ήρθε μια χοντρή κυρία, η οποία με βοήθησε να σηκωθώ. Εκείνη τη στιγμή μπήκε μέσα ένας φρουρός. Η γαμημένη αστυνομία είχε αφήσει έναν ειδικό φρουρό να με προσέχει. «Τι κάνεις εκεί? Είναι επικίνδυνος!!» της φώναξε. Χωρίς να σκεφτώ πολύ έριξα μια κουτουλιά στη χοντρή και άρχισα να τρέχω προς την έξοδο. Η μύτη της έγινε σαν βραστή πατάτα βουτηγμένη στο κέτσαπ. Διέσχισα όλο το διάδρομο ακούγοντας τα βήματα του φρουρού πίσω μου. Διέσχισα το προαύλιο και βγήκα στο δρόμο. Μέσα στη βιασύνη και τον πανικό ξαναθυμήθηκα τη μορφή. Ναι, την έλεγαν Ανθή. Είχαμε δύο παιδάκια, τον Ανδρέα και το Νίκο. Τους θυμάμαι ντυμένους προσκοπάκια καθώς τους έβαζα στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου….

Πίσω στο κυνηγητό. Συνέχισα να τρέχω σα τρελός αλλά τα δεμένα μου χέρια δε μου επέτρεπαν να χρησιμοποιήσω το 100% των διαθέσιμων δυνάμεων μου (οι οποίες έτσι και αλλιώς πρέπει να είχαν πέσει στο 50% των δυνατοτήτων μου).

Με την κόψη του ματιού είδα κάτι σαν ένα εγκατελειμένο κτίριο. Έτρεξα προς τα εκεί, κάπου θα έβρισκά να κρυφτώ. Ω θεέ μου…και άλλες εικόνες… Χριστουγεννα είχα ντύσει ένα φίλο Άη Βασίλη για να μπεί στο σπίτι και να αφήσει δώρα την ώρα που εγώ και ο γιός μου κρυφοκοιτούσαμε…”Μπαμπά είναι αληθινός” είπε ενώ τον έβαζα στο κρεβάτι και δάκρυζε από χαρά.

Άκουσα ένα δυνατό κρότο, σαν πυροβολισμό, τον οποίο ακολούθησε ένα κάψιμο στον δεξί μου ώμο. Συνέχισα να τρέχω. Άκουσα και ένα δεύτερο κρότο, ο οποίος με έστειλε αδιάβαστο. Ένας πίδακας από αίμα πετάχτηκε, καθώς ξάπλωνα στο πεζοδρόμιο και οι δυνάμεις μου άρχισαν να με αφήνουν.


Έχεις ακούσει που λένε, ότι περνάει η ζωή σου μπροστά από τα μάτια σου όταν πεθαίνεις? Ε, λοιπόν αυτά είναι αερολογίες. Είσαι ένα παιχνιδάκι που κάποτε δούλευε καλά μα κάποια στιγμή σου τελειώνουν οι μπαταρίες. Το ρομποτάκι που περπατούσε ζωηρά και ρυθμικά προς τέρψη του πιτσιρικά που το κινούσε, κάνει όλο και πιο βαρύ θόρυβο. Η τετράγωνη μορφή σου, τα χαρωπά χρώματα και τα χέρια σε ορθή γωνία, δε μπορούν να ανταγωνιστούν τις πιο ευέλικτες μορφές, τα πιο αιχμηρά σχήματα και χρώματα γοτθικά, σκοτεινά που κυκλοφορούν στην αγορά. Το κάποτε γοργό σου βήμα και οι ηλεκτρονικοί σου ήχοι δίνουν τη θέση τους σε ένα αργό σύρσιμο και έναν ήχο φθαρμένο…ο πιτσιρικάς σε τινάζει και σε κουνάει βίαια για να ζωντανέψεις μα εσύ εξακολουθείς να πέφτεις. Κάποια στιγμή δε μπορείς να κουνηθείς άλλο…και κανείς δεν είναι εκεί να σου φορτίσει τις μπαταρίες. Λες μια τελευταία κουβέντα…κάποιος μπορεί να την ακούσει…μπορεί και όχι. Αυτό είναι το τέλος.

Όταν κάνουν τη νεκροψία και με ανοίξουν στα δύο, ξέρω τι θα βρουν. Ανάμεσα σε σπασμένα κόκκαλα και πληγωμένα όργανα... Εκεί θα είναι μία μικροσκοπική γυναικεία μορφή με ξανθά μαλλιά που γυρίζει σα κουρδιστή μπαλαρίνα στους ήχους ενός μελωδικού αρπίσματος. Σε θυμήθηκα αγάπη μου... και μαζί σου θυμήθηκα εμένα. Αλλά είναι πιά αργά… και έχω μίλια να διαβώ.