Ophiocordyceps unilateralis

Ενα είδος μανιταριού που παίρνει τα απλά άκακα μυρμηγκάκια και τα μετατρέπει σε ζομπι. Ναι είναι αλήθεια! Συμφωνα με μελέτες επιστημόνων/βιολόγων το μανιτάρι Ophiocordyceps unilateralis καθώς και 3 άλλα είδη, χρειάζονται τα μυρμήγκια για να φυτρώσουν. Όταν το μυρμήγκι έρθει σε επαφή με τους σπόρους του μανιταριού, κα τις χημικές ουσίες που το περιβάλλουν, γίνεται αυτόματα υπηρέτης του. Ουσιαστικά, εγκαταλείπει την αποικία του και μετακομίζει δίπλα στο μανιτάρι, περιφερόμενο (φαινομενικά) άσκοπα γύρω απο αυτό. Κάπου εκεί αρχίζει η δουλειά.

Το μυρμήγκι σύντομα πεθαίνει, και ο εγκέφαλός του γίνεται μία σακούλα απο νέους σπόρους, η οποία θα σκάσει και τα νέα μανιτάρια θα φυτώσουν τριγύρω.

Θυμίζει λίγο τη συμπεριφορά των Alien με τους ανθρώπους, τους οποίους χρησιμοποιούσαν ώς μέσα αναπαραγωγής.

το Kraken είναι μπερδεμένο

Κάποιες φορές η ζωή είναι μία χλέπα που αφησες να κρέμεται απο το στόμα σου, και λίγο πριν ακουμπήσει το έδαφος τη ξαναρούφηξες μέσα. Σκοπός ήταν να προκαλέσεις την αηδία των γύρω σου. Τελικά δε κατάφερες ούτε αυτό.
Ζούμε ενδιαφέροντες καιρούς. Αναρωτιέμαι τι έχει πια σημασία.... Δε θα ήθελα όμως να φιλοσοφίσω σήμερα. Εχω σημαντικότερα πράγματα για την ώρα.

Αν μια μέρα ξυπνήσεις και δε ξέρεις τι είσαι...
Αν νιώθεις οτι είσαι μεγάλος και ο κόσμος δε σε χωράει...
Αν νιώθεις οτι πάς να βοηθήσεις τους γύρω σου αλλά αυτοί φεύγουν τρέχοντας...
Αν νιώθεις μία γλίτσα πάνω στο δέρμα σου...
Αν δε σου επιτρέπουν την είσοδο στο metro...

Σταμάτα να αναρωτιέσαι τι σου συμβαίνει.... η λύση είναι μπροστά στα μάτια σου!!!

ΕΧΕΙΣ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΘΕΙ ΣΕ ... "CRAKEN"

Δεν υπάρχει λόγος να πανικοβάλεσαι. Ας δούμε λίγο πιο λεπτομερώς το θαυμαστό και σπάνιο αυτό ζώο.



Craken (γνωστό και ως Kraken) είναι μία ποικιλία μυθικών τεράτων που μοιάζουν με γιγαντόσωμα χταπόδια. Γενικότερα τα ζώα αυτά γουστάρουν αναμετρήσεις με super-ήρωες, τεράστια πλοία αλλά και απλούς ανθρώπους. Ο μύθος λέει οτι ξεκίνησαν την κάθοδο τους απο τις ακτές της Νορβηγίας και της Ισλανδίας κάποια στιγμή στο ακαθόριστο παρελθόν (μ.Χ. πάντως). Ζούσαν στο βυθό των Ωκεανών. Ο Jacob Wallenberg παρατήρησε οτι τα Κρακεν τρώνε για ένα μήνα σερί ασταμάτητα, και στη συνέχεια χωνεύουν για ένα ίσο διάστημα. Τα κόπρανα τους αποτελούν τροφή για τα εκατομύρια ψάρια που τα ακολουθούν. Βέβαια δε μας είπε που τα είδε όλα αυτα. Κάποιοι είπαν οτι οι πληροφορίες αυτές πάσχουν απο καρκίνο της αξιοπιστίας και αυτός ο μάλάκας που τα είπε αυτά μάλλον έχει φάει πούτσο που έχει πάει σύνεφο. Τον έπιασαν λέει αιχμάλωτο στο Κονγκό και τονε πηδούσαν μέρα και νύχτα και απο τότε βλέπει Κράκεν όπου πάει. Τέλος πάντων.

Το Craken έχει να επιδείξει και μία σειρά απο συμμετοχές (έκτακτες ή και φιλικές αλλά όχι μόνο...) σε υπερπαραγωγές του Hollywood. Πρώτη φορά το είδαμε στους Πειρατές της Καραϊβικής. Είχε παίξει για λίγο και στο Lord of the Rings το πρώτο. Για λίγο βγήκε απο κάτι νερά τράβηξε 1-2 φίλους του Frodo και αφού του έκοψαν 2-3 πλοκάμια (όπως ήθισται) ξαναμπήκε μέσα. Ξανα το είδαμε στη γνωστή περσινή αποτυχία "ΤΙΤΑΝΟΜΑΧΙΑ" με τον πρωταγωνιστη του Avatar και Terminator 4, οπου στο τέλος πεθαίνει αφου κάποιος έκοψε το κεφάλι της Μέδουσας και το έβαλε μπροστά στα μάτια του Κρακεν, με αποτέλεσμα το τελευταίο να πετρώσει (όπως συμβαίνει οταν σε κοιτάει η Μεδουσα). Εκεί βέβαια που φάνηκε οτι το Kraken ήρθε σε αυτό το κόσμο για μεγάλα πράγματα ήταν όταν έγινε μία ταινία για πάρτη του. Το παγκοσμίως άγνωστο "Kraken: Tentacles of the Deep" (2006). Το στορι λέει οτι πριν 30 χρόνια ένα Κράκεν έφαγε τους γονείς ενός παιδιού και τώρα αυτό το παιδί έχει γίνει αρχαιολόγος και αναζητά την εκδίκηση.

Ορίστε και ένα μίνι-trailer για όλους εσάς τους Κρακενάδες:


Αυτά για την ώρα. Το νού σας λοιπόν.

for more info on the Kraken: http://lair2000.net/Mermaids_Retreat/Research/Kraken.html

Κινέζοι gone wild

Θα ήθελα σήμερα να μοιραστώ με όποιον ακούει, ένα θέμα που πολύ με έχει απασχολήσει। Τους τελευταίους μήνες υπάρχει μία πληθώρα δημοσιευμάτων που αναφέρουν επιθέσεις σε νηπιαγωγεία και παιδικούς σταθμούς στη Κίνα. Συνήθως οι δράστες επιτίθονται νωρίς το πρωί. Το σύνηθες όπλο είναι μαχαίρια. Για να εξηγήσουμε τι εννοούμε με τη λέξη "σύνηθες" :

5 επιθέσεις απο τις 23 Μαρτίου 2010 εώς τις 12 Μαϊου με ένα σύνολο 27 νεκρών παιδιών και 80 τραυματισμένων.

Στην τελευταία επίθεση στις 12 Μαϊου , ο τύπος έσφαξε 7 παιδιά και τραυμάτισε άλλα २०. Αν δεν τον είχαν εκτελέσει (μπαμ-μπαμ έτσι, εντός 10 ημερών, με έξοδα της οικογενείας του, όπως ήθισται), θα τον ρώταγα "Οπα οπα φίλε, άσε λίγο κάτω το μαχαίρι και κάτσε να σε ρωτήσω, τι στον πούτσο θες απο τα παιδάκια ρε καριόλη?" Πραγματικά τωρα, εγώ έχω μείνει με την απορία και αυτόν τον τρώνε τα σκουλήκια.

Βέβαια μιλάμε για μία περίεργη αν μη τι άλλο χώρα. Τώρα τελευταία έχουν αυξηθεί και οι αυτοκτονίες τραγικά. Συνήθως, οι εργαζόμενοι αυτοκτονούν εν ώρα εργασίας μέσα σε βιομηχανικές μονάδες σα διαμαρτυρία για τις απάνθρωπες συνθήκες εργασίας και την ψυχολογική πίεση που ασκούν οι ανώτεροι. Άλλη μία επίπτωση της απελευθέρωσης της οικονομίας τους. Μάλλον όταν απελευθερώνεις την οικονομία σκλαβώνεις το Κινέζο... αυτό κατάλαβα. Οι βιομήχανοι αποφάσισαν να δώσουν λύση στο πρόβλημα αυτό, με το να επιβάλλουν στους νεοπροσληφθέντες να υπογράφουν ένα χαρτί που λέει οτι σε περίπτωση που επιθυμίσουν να αυτοκτονήσουν, θα ενημερώσουν τον ανώτερό τους. Αυτός με τη σειρά του θα τους κλείσει ραντεβού με ψυχολόγο-ψυχίατρο..... δραστικότατο το μέτρο, δε λέω. Λές και αν θέλει ο άλλος ο κακομοίρης να ρίξει πέτρα μάυρη στη παλιοζωή που ζεί, θα πεί "Όχι ρε γαμώτο....τι το ήθελα το κωλόχαρτο και το υπέγραφα...τώρα θα πρέπει να συνεχίσω να δουλεύω 15 ώρες τη μέρα για 1 γουαν...ανάθεμα την ώρα...με κορόϊδεψαν οι άτιμοι... και ποιός τον ακούει τον παπάρα τον ψυχολόγο!!!"

Άλλο ένα ενδιαφέρον στοιχείο είναι οτι στην Κίνα, σε όποια πόλη γεννηθείς, εκεί πρέπει να μέινεις για όλη σου τη ζωή. Έχεις δικαίωμα να επισκεφτείς τη Σαγκαη μία φορά μόνο στη ζωή σου. Με αυτά και αυτά έχουν πετύχει την πολυπόθητη αυτή αποκέντρωση...

Τι άλλο? ... Η κυβέρνηση επιδοτεί τις οικογένειες που κάνουν παιδί-κορίτσι. Ο λόγος για αυτό είναι οτι παρατηρήθηκε οτι πολλές οικογένειες που έκαναν κορίτσι στο παρελθόν , το σκότωναν γιατί τα κορίτσια δε μπορούσαν να αποδώσουν εξίσου καλά στις βαριές δουλειές στα χωράφια. Πρωτού λοιπόν, μετατραπεί η Κίνα σε ένα ατελείωτο μπακουροπάρτυ με 2 δίς άντρες δίχως ίχνος αιδοίου, η κυβέρνηση απάντησε με τη σχετική επιδότηση. Πάλι καλά.

Καλά όλα αυτά. Ακόμα όμως μένει το ερώτημα. Τι στο πούτσο θέλουν αυτοί οι σφαγείς των μωρών? Μήπως τους πίνουν το αίμα για να δυναμώσουν. Μήπως τα σκοτώνουν και τα χρησιμοποιούν για καπέλα...λίπασμα ίσως. Μήπως καταπολέμούν τον υπερπληθυσμό? Μήπως...
τι στο άγιο γαμήσι συμβαίνει εκει πέρα τελος πάντων?

Οι ευπαθείς διάβολοι της Τασμανίας.

Ο συμπαθητικός φιλαράκος μας, ο Διάβολος της Τασμανίας, δεν είναι όσο σκληροτράχηλος και άφθαρτος όσο φανταζόμαστε. Υπάρχει μία απειλή η οποία χτυπά ένα πολύ μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού αυτών των ζώων. Πρόκειται για την ασθένεια όγκων του προσώπου(Devil Facial Tumour Disease). Eίναι ένας επιθετικός (μη-προερχόμενος από ιό) παρασιτικός καρκίνος.

H πρώτη επίσημη περίπτωση αναφέρθηκε το 1996, στην Αυστραλία. Στην επόμενη δεκαετία η ασθένεια μείωσε τον αριθμό των άγριων διαβόλων της Τασμανίας, με τις εκτιμήσεις της πτώσης να κυμαίνονται από 20% ως 50% του πληθυσμού, σε ποσοστό μεγαλύτερο του 65% της χώρας. Η θνησιμότητα αγγίζει μέχρι και το 100% σε 12-18 μήνες. Η ασθένεια έχει συγκεντρωθεί κυρίως στο ανατολικό μισό της Τασμανίας. Τα ορατά σημάδια DFTD αρχίζουν με τα τραύματα και σημάδια γύρω από το στόμα. Αυτά εξελίσσονται στους καρκινικούς όγκους που μπορούν να επεκταθούν από το πρόσωπο σε ολόκληρο σώμα. Οι όγκοι παρεμποδίζουν τη σίτιση, και το ζώο συχνά λιμοκτονεί.

Η ασθένεια αυτή μεταδίδεται με το δάγκωμα, τη μοιρασιά λείας και το επιθετικό ζευγάρωμα. (Το τελευταίο είναι γνωστό και ως ξεκώλιασμα. Είναι εκεί που γαμάει το ζώο και γύρω-γύρω μαζεύονται άλλα ζωάκια μπάκουροι και φωνάζουν "Δώστα όλα γαμπρέ" ή "Δώστα όλα πουτάνα διάβολε της Τασμανίας" και όλοι μαζί χειροκροτούν και κατεβάζουν λίτρα μπύρας ή αγγαλιάζονται και χορεύουν συρτάκι).

Ο μεταδοτικός αυτός καρκίνος που προκαλείται από έναν κλώνο των κακοηθών κυττάρων παρά από ιό, είναι εξαιρετικά σπάνιος στο σύνολο των ζωντανών οργανισμών. Ο μόνος άλλος γνωστός τύπος είναι o μεταδοτικός κυνοειδής αφροδίσιος όγκος (CTVT), ο οποίος μεταδίδεται στα σκυλιά μέσω της σεξουαλικής δραστηριότητας και ήταν γνωστός στην επιστήμη για περίπου 100 έτη.

Είναι πράγματικά κρίμα. Πάντως, ήδη ετοιμάζονται ειδικά προστατευμένοι ζωολογικοί κήποι για να σωθεί το είδος σε περίπτωση πανδημίας. Η παναγιά να βάλει το χεράκι της να σωθεί ο διάολος.

22/9/1948 Κερατσίνι

Στις 22 Σεπτέμβρη 1948, ώρα 4 μμ , στο Κερατσίνι κοντά στη Σπηλιά του Κουλού (μετέπειτα ονομάστηκε "Απαγορεύεται"), ο Δημήτρης Παρασάκης του Θεοδώρου πήγε για ψάρεμα με 3 φίλους. Ο ίδιος πήδηξε από τη βάρκα προκειμένου να κολυμπήσει. Περίπου 5 μέτρα από την ακτή, δέχτηκε δύο επιθέσεις από έναν καρχαρία. Κατά την πρώτη επίθεση, ο καρχαρίας του έφαγε το χέρι μέχρι την ωμοπλάτη. Τότε φώναξε πρός τους φίλους του "Γιώργο, σώσε με!". Το κήτος (μήκους περίπου 6,4 μέτρων) επανήλθε και τον κατάπιε από το κεφάλι εώς την οσφυϊκή χώρα. Οι φωνές των τριών νέων τράβηξαν τον προϊστάμενο του λιμεναρχείου ο οποίος αντικρύζωντας τον καρχαρία τράπηκε σε φυγή με τη λέμβο του.

(πηγή Εφημερίδα "Ελευθερία", 23/9/1948 σελ. 1)

Αξίζει να σημειωθεί οτι στην Ελλάδα υπάρχουν 16 καταγεγραμμένες επιθέσεις. Υπάρχει έναν μεγάλο κενό στην παρακολούθηση του φαινομένου κατα τα χρόνια της Τουρκοκρατίας κάτι που ίσως καθιστά το νούμερο μας υποτιμημένο (μάλλον τότε είχαμε πιο σοβαρά προβλήματα για να ασχοληθούμε).

Παρά την ευρέως διαδεδομένη πεποίθηση οτι στην Ελλάδα δεν υπάρχουν Μεγάλοι Λευκοί, οι τρείς από αυτές τις επιθέσεις προέρχονται διαπιστωμένα από λευκούς (Κέρκυρα, Κορινθιακός Κόλπος, Κως). Για τα περισσότερα όμως συμβάντα απλά δε γνωρίζουμε το είδος, οπότε ίσως και περισσότερα να αφορούν τον λευκό.

Παρόλα αυτά, ο αριθμός των επιθέσεων είναι ασήμαντος. Τα τροχαία σκοτώνουν στην Ελλάδα σε ένα Σαββατοκύριακό περισσότερο κόσμο από ότι οι καρχαρίες σε 2.500 χρόνια καταγεγραμένης ιστορίας επιθέσεων.

Τέλος, να αναφέρουμε οτι σύμφωνα με διάσπαρτες πηγές ο ρεμπέτης Μάρκος Βαμβακάρης συχνά άραζε μετά τη δουλειά του στη περιοχή "Απαγορεύεται" με τους φίλους του και φούμαραν κοιτάζοντας τη θάλασσα.

*Στη φωτό του θέματος, βλέπουμε Μεγάλο Λευκό που πιάστηκε στην Χαλκιδική το 1985.

Loch Ness Monster: Αμφισβητίες του οφθαλμοφανούς

Ναι, όλοι θα θυμόμαστε τη πρώτη φορά που ακούσαμε για το τέρας του Λόχνες. Εγω ήμουν περίπου 10 χρονών και φυσικά πίστεψα σε αυτό χωρίς 2η σκέψη. Ακόμα πιστεύω δηλαδή. Πριν 8-9 χρόνια βρέθηκα στη Λοχνές με ένα κάρο φίλους. Η αλήθεια είναι οτι δεν είδαμε τίποτα. Ούτε κεφάλια να ξεπροβάλουν απο το νερό, ούτε γίγαντες να τρώνε αμάξια με τους οδηγούς μέσα, τίποτα. Οπότε απλώς ήπιαμε μερικές μπύρες με τους Σκοτσεζοβλάχους, προσπαθώντας να καταλάβουμε ποια ήταν η πιό άσχημη γυναίκα του bar (ομορφες δεν υπήρχαν). Την άλλη μέρα πήραμε κάτι σουβενίρ και φύγαμε.

Φυσικά το οτι δεν είδαμε το τέρας, δε σημαίνει οτι δεν υπάρχει κιόλας. Μπορεί να ήταν διακοπές, να κοιμόταν ή και να είχε πάει στο τοπικό μπουρδέλο να ξεδώσει (δύσκολοι καιροί για τέρατα).

Κατα καιρούς πολλοί είναι αυτοί που εχουν συναντήσει τη Nessie και μερικοί από αυτούς μάλιστα την έχουν φωτογραφήσει. Η αγαπημένη μου φωτο είναι αυτή που η ψιψίνα έχει βγάλει το κεφάλι της και παίρνει λίγο αέρα πρωτού ξαναβυθιστεί στα απύθμενα νερά της λίμνης:
Τη θυμάμαι αυτή τη φωτό από πολύ παλιά, από ένα βιβλίο ανάγνωσης στη τάξη των αγγλικών. Χωρίς πολλά - πολλά, η φωτό είναι αληθινή. Τελεία και παύλα. Όποιος διαφωνεί ας αναλογιστεί το εξής:

(αν εσύ ο αναγνώστης έχεις δεί ποτέ τον Ομπάμα μπροστά σου, τότε αγνόησε την επόμενη παράγραφο)

Ο Ομπάμα υπάρχει? Αν απαντήσεις "Ναι υπάρχει" τότε θα σε ρωτήσω "Πού το ξέρεις?" και σύ θα μου απαντήσεις "Τον βλέπω στις ειδήσεις, τον βλέπω στις εφημερίδες..." και γώ θα σου απαντήσω "Αρα, επειδή τον βλέπεις σε φωτογραφίες, υπάρχει!!! Ε, πάρε τα 'ρχίδια μου ρε τσουρεκλεμέ να μάθεις να προσκυνάς την αλήθεια και τους ανθρώπους που μιλάνε σωστά". Υπο ιδανικές συνθήκες, θα πεταχτεί και κάποιος τυχαίος φίλος μου, να σου πεί "Πωπω μαλακα, σε γάμησε ο μάστορας!!!" , γιατί είμαι μάστορας και αυτό είναι αληθινό. Το στύλ μου είναι απροσπέλαστο και ικανότητές μου απεριόριστες. Το λένε και άλλοι, όχι μόνο εγώ.

Για να μη ξεφεύγουμε όμως, η ουσία είναι μία. Πιστεύεις οτι υπάρχει ο Ομπάμα, επειδή τον βλέπεις στις φωτό. Άρα δε μπορείς να μη πιστεύεις στο τέρας του Λοχνές, εφόσον υπάρχει η παραπάνω φωτό.

Βέβαια, επειδή εμείς σκεφτόμαστε ορθολογικά, δε σημαίνει οτι το ίδιο κάνει και ο υπόλοπος κόσμος. Ετσι, λοιπόν βρέθηκε μία ομάδα ανθρώπων οι οποίοι βάλθηκαν να αμφισβητήσουν την αυθεντικότητα της φωτογραφίας. Συγκεκριμένα, κατασκέυασαν το επόμενο εξοργιστικό σενάριο. Η φωτό, λένε (οι ηλίθιοι), δείχνει τη προβοσκίδα ενός ελέφαντα που κάνει μπάνιο στη λίμνη Λοχνές. Στο ερώτημα του "Τί κάνει ένας ελέφαντας στη Β. Σκωτία?" απαντάνε "Ανήκει σε ένα περιοδεύον τσίρκο και το αφεντικό άφησε το ελεφαντάκι να δροσιστεί στα παγωμένα νερά της λίμνης".

Αν προσωπικά τους είχα μπροστά μου, θα πήγαινα στη κουζίνα, θα έκοβα ένα μάτσο τρίχες από τον κώλο μου, θα τις έβαζα σε ένα ωραίο σάντουιτς και θα τους κέρναγα. Ένα κωλοτριχοσάντουιτς κερασμένο για τα παιδιά που πετάνε μαλακίες. Κατα προτίμηση, εκείνη την ώρα θα πέρναγε και ο φίλος Τόλης που είχε ξεράσει πάνω μου σε ένα πάρτυ, με ορμή περισσή, και θα τους έριχνε έναν πίδακα με άρωμα φέτας/κρασιού και σκατίλας μωρού, όπως είχε κάνει και σε μένα. Τέλος πάντων, οι ηλίθιοι το τράβηξαν αρκετά ωστέ να ζωγραφίσουν το ψέμα τους.


Τα συμπεράσματα δικά σας. Εγω απλά να πώ οτι κατα τη ταπεινή μου γνώμη, κάποιες φορές ο αμφισβητίας είναι ένας ανίκητος μαλάκας, βυθισμένος στη ματαιοδοξία και το ψέμα του. Αν το μυαλό σου έχει στερέψει, μή παραπληροφορείς τους άλλους. Κάτσε σπίτι και παίχ'τον.

Earth Vs. the Flying Saucers (1956)

Μία πραγματική απειλή...

η γή εναντίον των ιπτάμενων δίσκων...των δίσκων που πετάνε. Η υπόθεση είναι οτι κάποιοι εξωγήινοι που κόβουν βόλτες μέσα σε ιπτάμενους δίσκους ιδιαίτερα υψηλής τεχνολογίας, επικοινωνούν με τον Dr. Russell Marvin και του φανερώνουν το πλάνο κυριαρχίας τους και εκσκλάβωσης του ανθρώπινου γένους.

Πρωταγωνιστεί ο Hugh Marlowe. (όχι δε τον ξέρω)

Σε γενικές γραμμές θεωρήθηκε καλή η ταινία.

Attack of the 50 Foot Woman (1958)

Μία μπερδεμένη γυναίκα που βιώνει την αδιαφορία από τον πατέρα και το σύζυγό της, έρχεται αντιμέτωπη με τη μεγαλύτερη ευκαιρία της ζωής της. Η ευκαιρία έρχεται από το διάστημα με τη μορφή μίας δέσμης φωτός από ένα διαστημόπλοιο. Όταν η δέσμη φωτός την ακουμπά η γυναίκα γίνεται πιο φλογερή από ποτέ. Μια αληθινή μάγισσα του έρωτα. Υπάρχει όμως και μία παρενέργεια. Αρχίζει να μεγαλώνει... ώσπου φτάνει τα 50 πόδια ύψος. Τότε αναζητά την εκδίκηση από το σύζυγο που την κεράτωνε. Σκορπά το τρόμο γκρεμίζοντας κτίρια και ηλεκτροφόρες κολώνες (αλα Godjila). Εδώ που τα λέμε ποιός θα ήθελε την κερατωμένη σύζυγό του να του ρίχνει καμιά 30 μέτρα ύψος. Την έκατσες. Τι θα της πείς? "Μωρό μου...να σου εξηγήσω!!!!", μετά ένα φλάπ από τη σαγιονάρα που σε συντρίβει και τέλος.

Παίζουν οι Allison Hayes, William Hudson.
Σκηνοθέτης: Nathan Juran (όνομα και πράμα, για πολλές τζούρες να 'ουμ...)

Τα εφέ θεωρήθηκαν καλά για την εποχή τους, ειδικά στις σκηνές που η γυναίκα γίγαντας περπατάει μέσα στη πόλη. (ναι το ξέρω οτι απλά έφτιαξαν μία πόλη μινιατούρα με Lego, και η γυναίκα είναι μία κανονικού μεγέθους γυναίκα)

Δείτε το trailer. Αξίζει!!!:



Υπήρξε και ένα remake το 1993 με πρωταγωνίστρια τη Darryl Hanna. Προτίμησα να μήν ασχοληθώ όμως. Μπορώ να ζήσω και χωρίς το remake. Θα αρκεστώ στα εφε του 1959.

Gayniggers from Outerspace (1992)

Η ταινία με το ρατσιστικό τίτλο λέει την ιστορία μιας ομάδας διαγαλαξιακών ομοφυλοφιλικών μαύρων από τον πλανήτη "Anus" οι οποίοι ανακαλύπτουν την παρουσία θηλυκών πλασμάτων στο πλανήτη Γη. Χρησιμοποιώντας λέηζερ όπλα, επιχειρούν να αποβάλουν τα θηλυκά ένα-ένα από τη γη. Αυτό τους εξασφαλίζει την εκστατική ευγνωμοσύνη του προηγουμένως καταπιεσμένου ανδρικού πληθυσμού. Πρίν φύγουν όμως, αφήνουν πίσω ένα "Gay Ambassador" (ομοφυλοφιλικό εκπρόσωπο) για να εκπαιδεύσει τους γήινους στο νέο τρόπο ζωής τους.

Οι βασικοί ήρωες είναι οι:
1) Captain B. Dick
2) ArmInAss
3) Sgt. Shaved Balls
4) o D. Ildo
5) και φυσικά ο Gay Ambassador.

Σκοπός:

Κατά την άποψή μου δεν έχει σκοπό αυτή η ταινία. Άλλοι λένε οτι σατηρίζει τη εκμετάλευση των μαύρων στον Αμερικάνικο κινηματογράφο.

Δε θα πρότεινα σε κανέναν να σπαταλήσει 27 λεπτά από τη ζωή του για να δεί αυτή τη ταινία. Αλλά , αν κάποιος είναι στην αβοήθητη κατάσταση που απαιτείται για κάτι τέτοιο, παραθέτουμε και το ξαπλωμένο (embedded) video.

Αυτά.

Gila Monsters: σχετικά ακίνδυνα, με μετρίως κακές προθέσεις και μεγάλη εμπορική επιτυχία.

Μήκος εώς 60 εκατοστόμετρα
Μέγιστου βάρος 2.3 κιλά

Το δηλητηριώδες Gila Monster (προφέρεται Χίλα) είναι η μεγαλύτερη σαύρα εγγενής στις Ηνωμένες Πολιτείες. Εύκολα αναγνωρίσιμα από το μαύρο τους δέρμα με σχέδια ρόδινου, πορτοκαλί, ή κίτρινου χρώματος, τα Gila Monsters βρίσκoνται στις ερήμους Mojave, Sonoran, και Chihuahuan των νοτιοδυτικών ΗΠΑ και του βορειοδυτικού Μεξικού. Παίρνουν το όνομά τους από τα ποτάμια Gila της Arizona. Εκεί πρωτοανακαλύφθηκαν.Το δηλητήριό τους είναι μια αρκετά ήπια μορφή νευροτοξίνης. Και αν και ένα δάγκωμα Gila είναι εξαιρετικά επίπονο, κανένα δεν έχει οδηγήσει σε ανθρώπινο θάνατο. Αντίθετα από τα φίδια, τα οποία εγχέουν το δηλητήριο, τα Gilas τρέχουν επάνω στα θύματα και μασούν τη σάρκα τους για να επιτρέψουν στo δηλητήριο να κινηθεί μέσω των αυλακιών στα δόντια τους πάνω στην ανοικτή πληγή. Ίσως όχι η πιό αποδοτική μηχανή θανάτου!!! Αλλά ένα όμορφο ερπετό.

Επιτυχίες στο Hollywood.

The Giant Gila Monster (1959)

Το Gila Monster ενέπνευσε το γνωστό σκηνοθέτη Ray Kellogg, να γυρίσει τη ταινία "The Giant Gila Monster (1959)", μια ακόμα δυτική αποτυχημένη ταινία τρόμου, που κάποιοι από εμάς αγάπησαν.

Ατάκα-Διαφημιση της ταινίας: "Only Hell could breed such an enormous beast. Only God could destroy it! "

Πανέξυπνος διάλογος από την ταινία:

Sheriff Jeff: Have you heard the reports of a "giant lizard"?
Mr. Wheeler: Yes, but it's just not possible.
Sheriff Jeff: Well, why not? There have been giants before!

Το trailer όμως μιλαει από μόνο του.

Midnight Meat Train (2008)

Πέρισυ το χειμώνα με ένα φίλο Πολωνό, βρέθηκα σε ένα cinema και παρακολούθησα μία ταινία η οποία με έκανε να πιστέψω οτι υπάρχουν ακόμα παραγωγοί με οράμα...ασυμβίβαστοι. Κορυφαία σκηνή, όταν ένα από τα θύματα δέχεται χτύπημα με σφυρί στο κεφάλι, με αποτέλεσμα να πεταχτεί ένα μάτι στο αέρα σε slow motion (το θύμα έζησε για να φάει και άλλες σφυριές).

Tο story:

Ο δολοφόνος σκοτώνει διάφορους ανθρώπους με ένα σφυρί κρέατος και ένα γάντζο χασάπη. Διαθέτει αφύσικη μυική δύναμη. Φορά ένα δαχτυλίδι με μία οχτάλφα.

Ο Leon (ένας φωτογράφος) αρχίζει να ερευνά τις εξαφανίσεις. Η έρευνά του τον οδηγεί σε έναν χασάπη που ονομάζεται Mahogany (Vinnie Jones) που σκοτώνει επιβάτες του τρένου εδώ και εκατό χρόνια. Ακολουθώντας τα ίχνη του, πέφτει πάνω στο χασάπη και την άλλη μέρα ξυπνά σε μία πλατφόρμα του υπογείου σταθμού, με χαραγμένα σημαδια στο στήθος. Στο τέλος ανακαλύπτει οτι η αστυνομία είναι μπλεγμένη σε αυτήν την ιστορία. Στη πραγματικότητα ο χασάπης σκοτώνει κόσμο με σκοπό να ταϊσει τα ενδογήινα ερπετά που ζούν κάτω απο τον υπόγειο σταθμό. Μη μπορώντας να κάνει αλλιώς ο Leon (γιατί έτσι) και αφού βρίσκει νεκρή την κοπέλα του (fact 1) και μια μέρα του ξεριζώνουν τη γλώσσα (fact 2) για να αποτρέψουν τη συνέχεια της έρευνάς του(fact 3), γίνεται και αυτός χασάπης (fact 4) και η σφαγή ξαναρχίζει.

Financials:

Η ταινία είχε budget $15.000.000. Τα έσοδα έφτασαν τα $3,282,151 (παγκοσμίως) = όχι καλά.

Σκηνοθέτης: Ryuhei Kitamura

Παραγωγός: Clive Barker

Πρωταγωνιστής: Vinnie Jones

Guest star: Quinton "Rampage" Jackson

Βασισμένο σε ένα διήγημα του Clive Barker

1936: Zeppellin vs Pterodactyls (a Republic Pictures serial)

Η μάχη μεταξύ του κατά δύναμη πιό προηγμένου ανθρώπου και των δυνάμεων της φύσης δεν είναι κάτι νέο. Δεν ξεκίνησε από το Godzilla, δεν ξεκίνησε από το "the Birds" (Χίτσκοκ), και δε ξεκίνησε από το "The Perfect Storm", ούτε το "Twister", ούτε το Anaconda και το King Cobra (με τον Pat Moritta), ούτε το "Arachnofobia". Τα "Σαγώνια του Καρχαρία" σίγουρα έβαλαν στο πλάνο ένα ρεαλιστικό φόβο όμως περισσότερο κακό έκαναν παρά καλό στη φήμη του παλαιότερου κυνηγού που έχει μείνει στο πλανήτη μας (respect the Great White).

Τι μας απειλεί στη πραγματικότητα? Τί φοβόμαστε να χάσουμε? Τη ζωή μας? Τα υλικά μας αγαθά? Τη συντροφιά των άλλων? Αναλύοντας τις βασικές ανάγκες του ανθρώπου κάτι υπάρχει στη μέση. Κάτι πολύτιμο. Το θέλει ο πτεροδάχτυλος. Το θέλεις και εσύ.

Αυτό που ποτέ δε ξεκαθάρισα στο νού μου, είναι γιατί ήμουν πάντα με του κακούς? Επίσης, είναι ποτέ κανείς με τους καλούς? Μάλλον οι περισσότεροι. Αυτοί που έχουν πολλά να χάσουν από μία εξωτερική απειλή. Και αυτοί που είναι με τους κακούς? Είναι μηδενιστές-μισάνθρωποι? Ίσως είναι αυτοί που πιστεύουν οτι ο Πτεροδάχτυλος θα φάει όλους τους ανταγωνιστές τους αλλά αυτοί θα γλιτώσουν.

Γιατί το happy end να είναι πάντα η νίκη των καλών ανθρώπων. Είναι ρεαλιστική μία τέτοια υπόθεση? Νικάνε ποτέ οι καλοί στη πραγματικότητα?

Αυτό το clipaki με έκανε να σκεφτώ: ποιός είναι ο Πτεροδάχτυλος της ζωής μου? Έχω zeppellin στη ζωή μου? Φοβάμαι να το χάσω? Είναι καλύτερα να το χάσω? Ή να παλαίψω να το κρατήσω?