HMS Investigator 20 Aug 1851

Πρίν λίγες μέρες ανακαλύψανε το HMS Investigator στο Banks Island της Αρκτικής, ένα βρετανικό πλοίο που είχε χαθεί πρίν απο 157 χρόνια. Η αποστολή του πλοίου τότε ήταν να βρεί δύο άλλα πλοία, τα "Τρόμος" και "Έρεβος". Αυτά είχαν ξεκινήσει λίγους μήνες πρίν, υπό τον πλοίαρχο John Franklin με αποστολή να βρούν ένα πέρασμα απο τον Ατλαντικό πρός τον Ειρηνικό μέσω Αρκτικής. 'Ηταν το μυθικό Βορειοδυτικό Πέρασμα. Βέβαια οι ανθρωποι τσάμπα πέθαναν αφού δεν υπήρχε κάτι τέτοιο. Μόνο σήμερα, εν έτει 2010, εμφανίζεται αυτό το πέρασμα λόγω της υπερθέρμανσης του κλίματος και πάλι παγώνει μετά απο λίγες μέρες. Τα δύο αυτά πλοία ποτέ δε βρέθηκαν, αλλά βρέθηκαν ίχνη των ναυτικών, οι οποίοι ενδέχεται να είχαν προβεί και σε κανιβαλισμό προκειμένου να επιζήσουν.

Όσο για τους ναυτικούς του Investigator , αυτοί γύρισαν σπίτι τους αλλα έπρεπε να επιβιώσουν για 3 χρόνια μέσα στους πάγους μέχρι να τους βρούν. Με τα χρόνια το πλοίο βυθίστηκε.

Για την τοποθεσία τους δεν έχουμε πολλά στοιχεία. Στη περίπτωση του Investogator τα μοναδικά σημάδια που υπήρχαν ήταν προφορικές παραδώσεις των Ίνουιτ, οι οποίες μιλούσαν για ένα πλοίο παγιδευμένο ανάμεσα σε πάγους, το οποίο αποτελούσε πηγή για ξύλο και μέταλλο. Αυτή η παράδοση κράτησε 150 χρόνια.

Η ομάδα των Καναδών επιστημόνων που έκανε την ανακάλυψη τώρα θα συνεχίσει με σκοπό να βρεί τα Τρόμος και Έρεβος.

Και αναρωτιέμαι. Που στο διάολο είχε βασίσει ο Φρανκλιν οτι υπήρχε ένα Βορειοδυτικό πέρασμα? Είναι σα να ξεκινάω εγώ, και να πώ "Κάπου στο Κερατσίνι, 1 χλμ νότιδυτικά της οδού Ψαρρών, υπάρχει μία γυναίκα με κάτι βυζιά σα μπαζούκας", και να ξεκινήσουμε 10 μαντράχαλοι με ποδήλατα, και να πάμε εκεί, και να ψάχνουμε , και να ψάχνουμε και να περιμένουμε τα μπαζούκας. Μα πραγματικά, τι στο πούτσο σκεφτόταν αυτός ο Φρανκλιν. Και εντάξει, στην δική μου υπόθεση θα είχαμε πολλές ελπίδες. Δηλ. δοξα να χει, η ελληνίδα μία στις 5, μα μία στις 10, μα μία στις 20 (τραβηγμένο) τελος πάντων έχει αυτό που λέμε Bazankas!!! Και στη τελική και τίποτα να μην είχαμε βρεί, θα πηγαίναμε για κανένα σουβλάκι και μετά σπίτια μας. Αυτός ο τυπάς ο φημολάγνος πώς σκέφτηκε πρίν 200 χρόνια οτι υπάρχει πέρασμα εκειπέρα στην Αρκτική, λες και περνάει και κάθε μέρα για καφέ απο τη γειτονιά εκεί και λέει "Ναι...κάτι έχει πάρει το μάτι μου! Θα πάμε ντουγρού ευθεία και μετά δεξά!!". Ουυυυυυυυυυυ!!!!! Ξεφτύλα!!!!!!!

Και πήγανε και τσάμπα τα παληκάρια...και αλληλοκατασπαράχτηκαν.

Strikeforce: Fedor Emelianenko vs Fabricio Werdum (The Fall)

Το περασμένο Σάββατο είδαμε τη πτώση του Αυτοκράτορα των Μικτών Πολεμικών Τεχνών. Σε έναν αγώνα που πολλοί θεωρούσαν περίπατο για τον Fedor, ο πολλάκις πρωταθλητής βαρέων βαρών Ευρώπης σε Judo, Sambo, και είδωλο του MMA βίωσε την ήττα απο τον 2 φορές Παγκόσμιο Πρωταθλητη βαρέων βαρών Brazilian Jiu Jitsu, Fabricio Werdum. Στο 1ο λεπτό του πρώτου γύρου ο Βραζιλιάνος κατάφερε αυτό που 34 άλλοι μαχητές είχαν αποτύχει να κάνουν στο παρελθόν. Και το έκανε με τον πιο αδιαμφισβήτητο τρόπο. Συνδιασμός Triangle Choke και Armbar. Καθώς προσπαθείς να ξεφύγεις απο τον πνιγμό κινδυνέυεις να σπάσεις το χέρι σου.

Με το ξεκίνημα του αγώνα οι δύο μαχήτές ενεπλάκησαν σε μία βροχή από hooks στην οποία ο Ρώσος βγήκε νικητής ρίχνοντας knock down τον Βραζιλιάνο. Με το σύνηθες επιθετικό του στύλ, έπεσε πάνω στον αντίπαλό του για ground and pound. Εκεί πιάστηκε σε armbar απο το οποίο ξέφυγε, αλλά αντί να σηκωθεί επιχείρησε να συνεχίσει το χτύπημα και ξαναπιάστηκε απο τον Βραζιλάνο σε triangle choke με armbar. Ο Εmelianenko προσπάθησε να ξεφύγει, αλλά το χρώμα του κεφαλιού του είχε ήδη αλλάξει σε κόκκινο. Ο αήτητος για 10 χρόνια θεός του ΜΜΑ παραδόθηκε.

Στις δηλώσεις του μετά τον αγώνα έδειξε οτι η ρίζα της επιτυχίας του ήταν οτι ποτέ δε θεώρησε τον εαυτό του τόσο μεγάλο όσο όλοι οι οπαδοί του αθλήματος τον νόμιζαν:

"The one who doesn't fall never stands up. It happened that people made me an idol. But everybody loses. I'm just a human being. And if it's God's will next fight, I'll win."

Η νίκη αυτή έρχεται να διαψέυσει τον κανόνα οτι για να πετύχεις στο ΜΜΑ πρέπει να είσαι "all round" (καλός στο stand-up κάλός και στο ground). Ο Werdum ήξερε και δήλωνε εξ αρχής οτι οι ελπίδες του για νίκη είναι στη τέχνη που θεωρεί ψωμοτύρι του, και αυτό είναι το brazilian jiu jitsu. Ετσι και έγινε. Tο σοκαριστικό είναι οτι και άλλοι προσπάθησαν με τα ίδια μέσα στο παρελθόν, δηλαδή έναν πολύ καλό ground game, αλλά απέτυχαν (Ricardo Arona, Minotauro Nogueira x 2 και μαζί τους o χρυσός ολυμπιονίκης Judo Naoya Ogawa).

O Werdum έδειξε την ανδρεία του προσφέροντας ρεβάνς στον Ρώσο πρίν καν αυτός να τη ζητήσει , ακόμη και στη Ρωσία!!! Τέλος, πρόσθεσε οτι ακόμη και αν τον έχει πλέον νικήσει εξακολουθεί να τον θεωρεί τον κορυφαίο του κόσμου. Επόμενη στάση πάντως για τον Βραζιλιάνο μάλλον είναι αγώνας τίτλου με τον Overeem, τον οποίο έχει κερδίσει στο παρελθόν.

Στη υπόλοιπη κάρτα ο Cung Le, συνέχισε και τέλειωσε αυτό που δεν κατάφερε στον προηγούμενό του αγώνα με τον Scott Smith. Spinning back kick στα πλευρά και o Smith έπεσε κάτω σφαδάζοντας. Η Cris Cyborg διαμέλισσε την Jan Finney για δύο γύρους ώσπου ο διαιτητής επενέβει και σταμάτησε τον αγώνα. Τέλος, σε έναν πολύ καλό lightweight αγώνα o Josh Thomson νίκησε με rare naked choke submission τον Pat Healy.

Μία πολύ καλή κάρτα που μου άφησε μία πολύ πικρή γεύση στο στόμα.

Gus Chambers 1958 - 2008

Γεννημένος το 1958 στο Coventry της Αγγλίας. Έπαιξε με διάφορα σχήματα ξεκινώντας απο την punk μπαντα The Squad το 1978. Η πιο μεγάλη στιγμή της καριέρας του ήταν όταν του ζητήθηκε να τραγουδήσει για τους Grip Inc, τη μπάντα του Waldemar Sorychta και του Dave Lombardo (Slayer). Είχε συμμετάσχει σε πολλά άλλα project. Συνολικά είχε γράψει φωνητικά σε δέκα δίσκους από 6 διαφορετικά συγκροτήματα. Με τους Grip έκανε 4 album. Ο ήχος τους χαρακτηρίστηκε από πολλούς σαν groove metal. Γενικά, η τακτική του να βάζεις ταμπέλες και υποταμπέλες σε διάφορα μουσικά ιδιώματα πολλές φορές οδηγεί σε γκάφες. Αυτός ο χαρακτηρισμός για τη μουσική των Grip ήταν τουλάχιστον άτυχος. Οι άνθρωποι παίζανε ΚΑΡΑ-metal!!! Το groove ήταν ένα απο τα στοιχεία, αλλά είχαν και thrash, και folk, και σολιές άπαιχτες. Βαθιά καινοτόμικό ύφος. Ο Chambers είχε punk χροιά, βρετανική προφορά και που και που έκανε και πιο κυριλέ μελωδικά περάσματα (οταν το τραγούδι το απαιτούσε). Κορυφαία του δουλειά σίγουρα ο 1ος δίσκος των Grip Inc, Power of Inner Strength (1995). Εκεί σκίζει το λαρύγγι του στους ήχους των "Hostage to Heaven" και "Ostracized".

Πρίν δύο χρόνια τον βρήκαν νεκρό από ταυτόχρονη κατανάλωση αλκοόλ και φαρμάκων.
Πριν ένα χρόνο αυτοκτόνησε και ο γιός του.

Είχα περάσει για ένα διάστημα απο το Coventry. Ένας ντόπιος μου είχε πεί οτι οι αυτοκτονίες είναι πιο συχνές και από τις ληστείες εκεί. Κάτι ήξερε και ας υπερέβαλε.

...σε αυτούς που σε έφαγαν ψητό στο φούρνο με ένα μήλο στο στόμα...

Λίγο πρίν...ή λίγο μετά...δεν έχει σημασία. Το μόνο που μετράει είναι η νίκη. Η τελική νίκη. Μόχθησες...σου έλειψαν οι χαρές...οι διακοπές...η ξεκούραση. Μετά απο τη στέρηση ήρθε η διάψευση της επιβράβευσης. Υπήρχε κάτι για σένα...για να σε κάνει να νιώσεις οτι άξιζε το κοπο... αλλά το άρπαξαν περαστικοί γιατί εσύ και οι προκάτοχοι το αφήσατε σε κοινή θέα. Πόσο λάθος..... Σήμερα, δε μπορείς να εμπιστεύεσαι κανέναν...

Είναι μυστικό? Ή απλα μία αλήθεια που αγνοείς? Γιατί ούτε εσύ, ούτε και οι άλλοι, ξερατε οτι ήσαστε ρομπότ..... μεταλλικοί σκελετοί κάτω από δερματίνη γεμισμένη με οργανικά υγρά. Όλα αυτά ήταν ικανά να σε κάνουν να αναζητήσεις μία ζωή που σχεδιάστηκε από άλλους. Από κάτι τυπάκια πίσω απο μία οθόνη, με τρία μεταπτυχιακά ο καθένας...ναι, είναι μία fake ζωή με αυστηρά σχεδιασμένες αποστολές, κωδικούς και αυτονόητα απαγορευμένη λήψη πρωτοβουλίας. Αν όμως η ζωή αυτή είναι όλα όσα έχεις, όλα όσα βρήκες, και κρατιέσαι απο πάνω της γιατί μόνο αυτό μπορείς να κάνεις?...Θα εκτελέσεις τις αποστολές, θα υπακούσεις στους κωδικούς και θα κάνεις μόκο... θα περιορίσεις τη θέλησή σου να αλλάξεις αυτά που ισχύουν, θα περιορίσεις τον εαυτό σου απο το να θυμάται αυτά που του άρεσαν...θα ξεχάσεις και στο τέλος... θα εισαι κάποιος άλλος. Θα είσαι μία ροχάλα στο πεζοδρόμιο...ένα ρέψιμο κάποιου που έφαγε ψητό στο φούρνο με ένα μήλο στο στόμα τον παλιό σου εαυτό... Τη γάμησες και είναι πια αργά.

Πίσω στο υποβρύχειο... Τα αυτόματα κόκκινα φώτα του συναγερμού άναψαν και όλοι είδαν το κτήνος. Αδύνατο και καλλυμένο με μαύρο μαλλί μα με στιγμιαίες συσπάσεις που το έκαναν να φαίνεται γιγάντιο. Το γρύλισμα ήταν εκκωφαντικό... κάτι από έναν κόσμο μακρινό μας έκανε επίσκεψη το 1989, και τόσα χρόνια κλεισμένο εδω μέσα έχει ξεχάσει πώς κάνουν φίλους. Τώρα που το σκέφτομαι, ίσως ποτέ να μήν έμαθε. Δε μοιάζει για τέτοιο τυπάκι. Είναι ο τύπος που όλοι του χρωστάνε λίγο θάνατο...λίγο θάνατο ακόμα...και μετά λίγο ακόμα θάνατο.

Έτρεξε μανιωδώς πρός τον πιο κοντινό πεζονάυτη, αυτός σαν πραγματικά κακός μαθητής αντί να τρέξει έβγαλε ένα μαχαίρι τύπου ραμπο και επιτέθηκε. Αυτό που συνεβει πραγματικά δε το περίμενε κανείς. Το κτήνος με το πρώτο άγγιγμα το μαχαιριού έδειξε φοβισμένο... σάρκες και αίμα δεξιά και αριστερά από τη βίαια φιλότιμη προσπάθεια του πεζοναύτη. Όλοι είχαν μείνει άναυδοι αδυνατώντας να πιστέψουν στη νίκη. Αν είχαν πιστέψει ίσως η τελική έκβαση των πραγμάτων να ήταν διαφορετική...ίσως αν είχαν επιτεθεί όλοι μαζί αντι να κοιτάνε. Το πλάσμα ανάρωσε γρήγορα. Η τιμωρία ήταν βάναυση. Τα κομμάτια επανενώθηκαν και η λεπτή ψηλή μορφή έτρεξε γρυλίζωντας προς τον παραλίγο ήρωα. Όταν τέλειωσε μαζί του, και αυτό πραγματικά δε πήρε πολύ, ήταν σα να τον διαπέρασε ένας μεγάλος αυγοκόφτης και τον έκανε κομμάτια. Μικρά ζουμερά κομμάτια από πλαστικό, μέταλλο και ένα γλοιώδες πράσινο υγρό. Η εικόνα έδωσε ένα καλό έναυσμα για σκέψη στους υπόλοιπους. Μία υπόνοια οτι ίσως τα φαινόμενα απατούν... Όλοι έτρεξαν στο πάνω διάζωμα. Η ομάδα διαλύθηκε, ο τελευταίος κοιτούσε πίσω και πυροβολούσε στα τυφλά για να κρατήσει τον εχθρό πίσω.

Ποιός του είπε να άναλάβει αυτό το ρόλο? Έχεις ένα τσούρμο που τρέχει να σωθεί απο τον ομολογουμένως υπερέχοντα σε βία και δύναμη εχθρό. Έχεις ένα περιβάλλον που σου είναι άγνωστο. Έχεις γύρω σου μία ομάδα που δε ξέρει πώς βρέθηκε εκεί αλλά με κάποιο τρόπο ξέρει τι πρέπει να κάνει και πως να χειρίζεται όπλα. Θα κλαψει για αυτή τη πρωτοβουλία του. Θα μετανιώσει πικρά... γιατί το μόνο που κατάφερε ήταν να μοιάζει με κομπάρσος απο πολεμική ταινία σε μία ανάλογη σκηνή. Στη ζωή όμως δεν υπάρχει Οσκαρ β' ρόλου ή "supporting actor". Τον άρπαξε το σκοτάδι και τον έκανε πελτέ. Άλλη μία σταγόνα στο ματαιόδοξο ποτήρι του demi-ανθρώπινου ηρωισμού.

Κάποιος βρήκε μία μπουκαπόρτα. Την άνοιξε και τότε όλοι αντίκρυσαν... ακατανόητο....τα απέραντα πράσινα λιβάδια. Ένας-ένας βγήκαν και είδαν οτι τα πράγματα δεν ήταν όπως νόμιζαν. Απέραντα λιβάδια με προβατάκια να βόσκουν ανέμελλα, μακρυά από άγχος και τρίμετρα κτήνοι. Αν πριν λίγο βρίσκονταν πραγματικά σε ένα υποβρύχιο τότε αυτό το υποβρύχιο έχει ένα virtual δωμάτιο που σε πάει όπου θές... Ίσως όμως να βρίσκονται και σε ένα λιβάδι με έναν virtual υποβρύχιο κάτω απο το παχύ χορτάρι. Έκλεισαν και τη πόρτα πίσω τους για να αποφύγουν το κίνδυνο του κτήνους.

Ένας απο αυτούς κοίταξε προς το βαθος. Έίδε ένα αψυχολόγητο τσούρμο με αδιευκρίνιστα κίνητρα και ακατανόητη ένδυση...πέπλα? Οι πεζοναύτες πλησίασαν προσεκτικά. Άλλοι έρπειν, άλλοι σκυφτοί και ένας ο τελευταίος που χόρευε maccarena (εντάξει αυτόν τον έβαλα για πλάκα). Τα μάτια τους αντίκρυσαν τους γνωστούς τριάντα καθισμένους σε ψάθινες καρέκλες με αυτόματα στα χέρια. Κάτι περίμεναν...

Ο λοχαγός πλησίασε... οι υπόλοιποι μείναμε πίσω. Πήγε κοντά τους και άρχισε να τους κάνει ερωτήσεις. Ο πρώτος στον οποίο μίλησε άρχισε να ματώνει. Το λευκό πέπλο του άρχισε να γίνεται κόκκινο, και ο σωματικός του όγκος... ξαφνικά ήταν σα να μπαίνει στο πλύσιμο. Μίκραινε και μίκραινε ώσπου εξαφανίστηκε. Οι υπόλοιποι ήταν ήδη σε μία φάση αποσύνθεσης... έχαναν το χρώμα τους.. το λευκό χρώμα των πέπλων έγινε διαφανές και σταδιακά εξαφανίστηκαν.

Οι πεζοναύτες ήξεραν οτι η αποστολή είχε φτάσει στο τέλος της. Ένας - ένας έβγαζαν το υπηρεσιάκο τους περίστροφο και αυτοκτονούσαν. Μέχρι που έμεινε ένας. Αυτός πήρε τα βουνά και αποφάσισε να ζήσει σα βοσκός, φτιάχνοντας ρούχα απο το μαλλί των προβάτων, πίνωντας το γάλα απο τις αγελαδίτσες και τρώγοντας φρέσκια προβατίνα καθημερινά.

Το συμπέρασμα είναι οτι σε αυτή τη ζωή δε μπορείς να ακολουθείς τη πεπατημένη. Κάποιες φορές τα πράγματα δεν έχουν νόημα....και αυτό από μόνο του είναι ένα νόημα. Κάποιες φορές, πρέπει να τραβήξεις το δρόμο σου. Αυτό, ενδέχεται να σε οδηγήσει σε μία καλύτερη και πιο αγνή ζωή. Εξάλλου, σε ποιόν δεν αρέσει η προβατίνα στα κάρβουνα? Όπως είπε ο Τζων Ραμπο "Live for Nothing...or Die for Something..it's your call...". Μόνο αυτές είναι οι επιλογές μου? Γιατί όχι Live for Something and die happy ρε Τζων? Άντε γαμήσου ρε Τζών...Τελικά, βαρέθηκα αυτό το thread. Εξάλλου ποτέ δεν είχε νόημα. Πφφφφ...

Κινέζοι gone wild

Θα ήθελα σήμερα να μοιραστώ με όποιον ακούει, ένα θέμα που πολύ με έχει απασχολήσει। Τους τελευταίους μήνες υπάρχει μία πληθώρα δημοσιευμάτων που αναφέρουν επιθέσεις σε νηπιαγωγεία και παιδικούς σταθμούς στη Κίνα. Συνήθως οι δράστες επιτίθονται νωρίς το πρωί. Το σύνηθες όπλο είναι μαχαίρια. Για να εξηγήσουμε τι εννοούμε με τη λέξη "σύνηθες" :

5 επιθέσεις απο τις 23 Μαρτίου 2010 εώς τις 12 Μαϊου με ένα σύνολο 27 νεκρών παιδιών και 80 τραυματισμένων.

Στην τελευταία επίθεση στις 12 Μαϊου , ο τύπος έσφαξε 7 παιδιά και τραυμάτισε άλλα २०. Αν δεν τον είχαν εκτελέσει (μπαμ-μπαμ έτσι, εντός 10 ημερών, με έξοδα της οικογενείας του, όπως ήθισται), θα τον ρώταγα "Οπα οπα φίλε, άσε λίγο κάτω το μαχαίρι και κάτσε να σε ρωτήσω, τι στον πούτσο θες απο τα παιδάκια ρε καριόλη?" Πραγματικά τωρα, εγώ έχω μείνει με την απορία και αυτόν τον τρώνε τα σκουλήκια.

Βέβαια μιλάμε για μία περίεργη αν μη τι άλλο χώρα. Τώρα τελευταία έχουν αυξηθεί και οι αυτοκτονίες τραγικά. Συνήθως, οι εργαζόμενοι αυτοκτονούν εν ώρα εργασίας μέσα σε βιομηχανικές μονάδες σα διαμαρτυρία για τις απάνθρωπες συνθήκες εργασίας και την ψυχολογική πίεση που ασκούν οι ανώτεροι. Άλλη μία επίπτωση της απελευθέρωσης της οικονομίας τους. Μάλλον όταν απελευθερώνεις την οικονομία σκλαβώνεις το Κινέζο... αυτό κατάλαβα. Οι βιομήχανοι αποφάσισαν να δώσουν λύση στο πρόβλημα αυτό, με το να επιβάλλουν στους νεοπροσληφθέντες να υπογράφουν ένα χαρτί που λέει οτι σε περίπτωση που επιθυμίσουν να αυτοκτονήσουν, θα ενημερώσουν τον ανώτερό τους. Αυτός με τη σειρά του θα τους κλείσει ραντεβού με ψυχολόγο-ψυχίατρο..... δραστικότατο το μέτρο, δε λέω. Λές και αν θέλει ο άλλος ο κακομοίρης να ρίξει πέτρα μάυρη στη παλιοζωή που ζεί, θα πεί "Όχι ρε γαμώτο....τι το ήθελα το κωλόχαρτο και το υπέγραφα...τώρα θα πρέπει να συνεχίσω να δουλεύω 15 ώρες τη μέρα για 1 γουαν...ανάθεμα την ώρα...με κορόϊδεψαν οι άτιμοι... και ποιός τον ακούει τον παπάρα τον ψυχολόγο!!!"

Άλλο ένα ενδιαφέρον στοιχείο είναι οτι στην Κίνα, σε όποια πόλη γεννηθείς, εκεί πρέπει να μέινεις για όλη σου τη ζωή. Έχεις δικαίωμα να επισκεφτείς τη Σαγκαη μία φορά μόνο στη ζωή σου. Με αυτά και αυτά έχουν πετύχει την πολυπόθητη αυτή αποκέντρωση...

Τι άλλο? ... Η κυβέρνηση επιδοτεί τις οικογένειες που κάνουν παιδί-κορίτσι. Ο λόγος για αυτό είναι οτι παρατηρήθηκε οτι πολλές οικογένειες που έκαναν κορίτσι στο παρελθόν , το σκότωναν γιατί τα κορίτσια δε μπορούσαν να αποδώσουν εξίσου καλά στις βαριές δουλειές στα χωράφια. Πρωτού λοιπόν, μετατραπεί η Κίνα σε ένα ατελείωτο μπακουροπάρτυ με 2 δίς άντρες δίχως ίχνος αιδοίου, η κυβέρνηση απάντησε με τη σχετική επιδότηση. Πάλι καλά.

Καλά όλα αυτά. Ακόμα όμως μένει το ερώτημα. Τι στο πούτσο θέλουν αυτοί οι σφαγείς των μωρών? Μήπως τους πίνουν το αίμα για να δυναμώσουν. Μήπως τα σκοτώνουν και τα χρησιμοποιούν για καπέλα...λίπασμα ίσως. Μήπως καταπολέμούν τον υπερπληθυσμό? Μήπως...
τι στο άγιο γαμήσι συμβαίνει εκει πέρα τελος πάντων?

UFC 113 Machida vs Shogun 2

Πρίν 7 μήνες οι οπαδοί του ΜΜΑ είδαν έναν θρίαμβο να καταπνίγεται απο την ασχετοσύνη των κριτών. Ως νέο άθλημα που είναι το ΜΜΑ μπερδεύει τους κριτές οι οποίοι αποτυγχάνουν να δώσουν σημασία στα βασικά: το ΜΜΑ δεν είναι box. Στο 1ο τους αγώνα είδαμε δύο μαχητές να σκοράρουν περίπου τον ίδιο αριθμό χτυπημάτων, με μία βασική διαφορά. Στο τέλος του αγώνα ο Machida ήταν σα να είχε πάθει ατύχημα στην εθνική οδό οδηγώντας με 200, ενώ ο Shogun ήταν λές και μόλις είχε βγεί απο το jacuzi.

Το περασμένο Σαββατο ο Βραζιλιάνος της Chute Box Academy δεν άφησε περιθώριο ούτε στον Machida, ούτε στους κριτές. Ηταν πολύ πιο επιθετικός και δεν άφηνε χρόνο για σκέψη και counter-attack στον αντίπαλο. Κάπου στα 3 λεπτά του 1ου γύρου έχωσε overhand right, και έστειλε τον καρατέκα να μετράει προβατάκια. Μέχρι να ξαπλώσει στο έδαφος ο Lyoto είχε φάει άλλες τρείς γερές και ακολούθησε ανελέητο ground and pound. Δείχνοντας την κλάση του ο Rua σταμάτησε από μόνος του όταν ο Machida ήταν πλέον αναίσθητος, αφού ο διαιτητής Yves Lavigne είχε πάει κάπου στην άκρη του κλουβιού και κάπνιζε, κόντευε να πεθάνει ο άλλος στο πάτωμα και αυτός ακόμα δε τον σταμάταγε τον αγώνα. Που τους βρίσκουν αυτούς τους διαιτητές ρε πούστη μου?. Ακόμα και αυτούς τους 2-3 κανόνες που έχει το κλουβί, ούτε αυτούς δε μπορούν να τηρήσουν. Προσωπικά, χάρηκα πολύ για αυτή τη νίκη. Ο λόγος ήταν γιατί ο Machida ποτέ δεν παραδέχτηκε ανοιχτά οτι στην ουσία είχε χάσει τον 1ο αγώνα... αντ'αυτού έβγαινε και έλεγε "Sorry guys, that's why we have 3 judges!!!...". Ετσι, λοιπόν ήρθε η ώρα της τιμωρίας. Ο Mauricio "Shogun" Rua σκότωσε τον φλώρο. Αυτό που κάνει πιο εντυπωσιακή αυτή τη νίκη είναι οτι:

1) Κανένας δε τον έχει ξανανικήσει.
2) Κανένας δε τον έχει τραυματίσει.
3) Όλοι οι αντίπαλοί του τρώνε counter-attack που πάει σύννεφο.
4) Το team του Machida μας είχε φλωμόσει στη μαλακία (ειδικά ο Anderson Silva που έλεγε οτι δε δικαιούται title shot ο Shogun).
5) Μιλάει σα μεταγλωτισμένη ταινία καράτε.

Το μόνο θετικό που μπορώ να σκεφτώ για τον Machida είναι οτι άφησε αναίσθητο τον αντιπαθέστατο Rashad Evans. Επίσης, ήταν αρκετα εντυπωσιακός και brutal στη νίκη του εναντίον του Thiago Silva. Αλλά ώς εδώ. Ο βασιλιάς της Pride επέστρεψε.

Στην υπόλοιπη κάρτα, ο Koshchek ρεζίλεψε με παραδοσιακό (και λίγο βαρετό) wrestling αυτό τον φαφλατά τον Daley απο το Nottingham. Τον εκνέυρισε τόσο πολύ που ο Βρετανός τον χτύπησε με hook μετά το τέλος του αγώνα. Αυτό σήμανε και τον μόνιμο διωγμό του απο το UFC.

Το τέλος της καριέρας του στο UFC είδε και ο βετεράνος των δρόμων Kimbo Slice, ο οποίος ηττήθηκε από τον Matt Mitrione. O Mitrione φαίνεται να το παίρνει πολύ ζεστά το άθλημα, αφού έδειξε πολύ καλό ground game σε στυλ Brazilian Jiu Jitsu. Είδαμε anaconda και triangle choke πολύ δυνατά από τον Matt. Ο Kimbo αν και πέτυχε δυο καλά take-downs/body slams, δεν άντεξε τα low kicks του πρωην παίχτη του american football. Εξάλλου του λείπει και μισή επιγονατίδα απο την εποχή του TUF.

Δε θυμάμαι τι άλλο αγώνα είδα γιατί είμαι ακόμα βαθύτατα συγκινημένος απο τη νίκη του Shogun ρε γαμώτο...τον έχω ήδη δει τον αγώνα 4 φορές και πάω για 5η. Νομίζω θυμάμαι να είδα τον Marcus Davis να σκοτώνει κάποιον.

Τελος πάντων.
Πολύ καλή κάρτα.

Μούχλα απλώνεται.

Μούχλα...κομμάτι-κομμάτι, μία πράσινη μάζα που απλώνεται στα κτίρια της πόλης, κυριεύει το ¨εγώ¨ του "εμείς" των άλλων. Δέκα αθλητικές κοπέλες που δίνουν γλωσσόφιλα η μια στο κώλο της άλλης, με σκοπό την απόλαυση πάντα... Φταίς εσύ που δε πρόλαβες, φταίνε και αυτές που δε σταμάτησαν.

"Πρέπει να αφήσω χαίτη. Έτσι θα είμαι καλύτερα..." είπε και απομακρύνθηκε ο ψηλός, καραφλός Γερμανός τουρίστας, με τις λευκές κάλτσες και τα σκουλαρίκια κρίκους. Έσφιξε τα ζωνάρια του σάκου στους ώμους και συνέχισε να περπατά προς το βουνό. Τριάντα άτομα καθισμένα σε ψάθινες καρέκλες τον κοιτούσαν να απομακρύνεται. Όλοι φορούσαν πέπλα, σα νύμφες, όχι όμως λούγγρες. Σε 5 λεπτά ο τουρίστας είχε χαθεί στην ομίχλη... Όταν τα ίχνη του είχαν πλέον χαθεί, δύο απο αυτούς χειροκρότησαν. Δύο άλλοι τους κοίταξαν θυμωμένοι και τους έκαναν νόημα να σταματήσουν. Η περίσταση απαιτούσε σοβαρότητα εξάλλου. Σε ανύποπτο χρόνο πέρασε μια κυρία και μοίρασε πορτοκαλάδες. Τις ήπιαν...

Ήταν όλοι άτυχοι... και τόσες ώρες μετά την πρώτη επαφή...
κανείς τους δεν γνώριζε οτι ήταν ρομπότ...

...σε μία συντονισμένη προσπάθεια με απροσδιόριστα κίνητρα, οι τριάντα σηκώθηκαν απο τις καρέκλες, τίναξαν τα πέπλα απο πάνω τους και τράβηξαν μεγάλα αυτόματα όπλα... μαύρα γυαλιστερά αυτόματα όπλα. Οι κάλυκες έθαψαν το χώμα δίπλα στα πόδια τους. Πυροβολούσαν προς την ομίχλη μέχρι να δούν κόκκινα σημάδια στο βάθος...μέχρι ο σίδηρος από το αίμα του τουρίστα να χαϊδέψει τα ρουθούνια τους. Ήχος που σου σκίζει τα αφτιά τόσο βίαια... βίαια αρκετά.

Πέντε λεπτά αργότερα ήρθε ένα κυνηγητικό Beangle με κάτι ανθρώπινα εντόσθια στο στόμα. Πήγε ένας και του τα πήρε. Πιστοποίησε το θάνατο του αγνώστου. Απομακρύνθηκε 2 βήματα, και στη συνέχεια άνοιξαν πύρ όλοι μαζί προς το σκύλο... Πούστηδες με σύνδρομο έλλειψης οίκτου. Αληθινά ρομπότ.

Τώρα αναρωτιόμαστε πώς πήγαμε από το υποβρύχειο σε αυτό το άγνωστο χωράφι...ας πούμε πως...ένας γέρος κλεισμένος ζωντανός σε ένα φέρετρο στο Καϊρο, πάτησε το ανάλογο κουμπί στο γνωστό τηλεκοντρόλ της ζωής. Επρόκειτο για 30 παράλληλους ήρωες δημιουργημένους τη στιγμή που ο server της γνώσης ενημερώθηκε οτι οι προηγούμενοι δεν είχαν πιθανότητες... ναι έτσι έγινε... όμως θα γυρίσουν.