Δευτέρα 14 Δεκεμβρίου 2009

UFC 107: Penn vs Sanchez


Πριν το περασμένο Σάββατο τα νιάτα του ΜΜΑ υπήρξαν ηχηρά. Ο Diego Sanchez υπήρξε αναιδής μιλώντας για τον BJ Penn. Μίλησε ως εαν να μιλούσε για έναν πρωτάρη. Μίλησε ως εαν να μιλούσε για κάποιον που φοβάται να παλαίψει, που φοβάται να ρισκάρει, που φοβάται μή ματώσει. Η μαχητική ανωτερότητα του BJ όμως, έκανε το νιάτο να ματώσει. Η εμπειρία υπερνίκησε τον ενθουσιασμό.

Γενικά, η μάχη δε πήγε καθόλου στο έδαφος, παρόλες τις takedown προσπάθειες από τον Diego. Ο Penn αμύνθηκε λές και ζύγιζε 200 κιλά. Το χαμηλό κέντρο βάρους του έδινε σταθερότητα βράχου. Στο stand up game είδαμε 4 γύρους χαβανέζικης ανωτερότητας απο τον Penn, ο οποίος πρέπει να χτυπήθηκε μόνο από ένα (ίσως μισό) uppercut. Κίνηση, footwork και χέρια που υπερτερούσαν σαφώς του ισπανόφωνου πιτσιρικά. Ήδη από τον 1ο γύρο κάπου στα 28 δευτερόλεπτα είδαμε ένα σφυροκόπημα που κράτησε περίπου μισό λεπτό.

Στο 2ο λεπτό του 5ου γύρου με μία δεξιά ψηλή κλωτσιά στο κούτελο, ο BJ ανάγκασε τους γιατρούς να σταματήσουν τον αγώνα λόγω ακατάπαυστης αιμοραγίας. Το άνοιγμα στο κούτελο του Sanchez ήταν σα τη σχισμή στα κουτιά των ΕΛΤΑ , που πετάμε τα γράμματα. Σε μία ένδειξη χαράς ο BJ Penn έγλυψε το αίμα του αντιπάλου του από τα γάντια του. Πολύ ενδιαφέρον.

O BJ Penn είναι ένα φαινόμενο, παράδειγμα προς μίμιση για κάθε άνθρωπο που έχει ένα όνειρο και θέλει να το ακολουθήσει. Στα 19 του ξεκίνησε μαθήματα Brazilian Jiu Jitsu και σε 3 χρόνια πήρε τη μάυρη ζώνη, κάτι που στους περισσότερους παίρνει 7-10 χρόνια. Στην καριέρα του στο MMA είναι άφταστος, με μοναδικό ίσως ενδιαφέρον αντίπαλο πια τον Aoki, ο οποίος παρόλο που θα κάνει σύντομα τα πρώτα του βήματα επί Αμερικανικού εδάφους έχει εκφραστεί αρνητικά πρός το UFC.

Στην υπόλοιπη κάρτα o Frank Mir δυστυχώς κέρδισε τον Γάλλο Cheick Congo σε χρόνο dt και έτσι μάλλον ακόμα έχει ελπίδες για ενα rematch με τον Brock Lesnar. O Kenny Florian κέρδισε τον Clay Guida και ο Paul Buentello έχασε από τον Ολλανδό Struve.

Δώρο άλλη μία φωτό με τη φάτσα του Sanchez μετά τον αγώνα.

Τετάρτη 9 Δεκεμβρίου 2009

Azlea Antistia: The ultimate pussy cat


Γεννημένη στη California στις 18 Οκτωβρίου 1976, με μπλέ γατίσια μάτια (που θύμιζαν την αξέχαστη Chasey Lane) και μαύρο μαλλί. Είχε μεγάλους πλαστικούς βύζους και ύψος 1.55 μ. Η καριέρα της κράτησε από το 1998 εώς το 2003. Σε αυτή τη περίοδο η κοπέλα μας πήρε μέρος σε περίπου 70 ταινίες.

Ξεκίνησε ώς μοντέλο για τη μάρκα jeans Guess. Σε ένα επαγγελματικό ταξίδι στην Ιαπωνία γνώρισε τον pornostar Sean Michaels ο οποίος της μίλησε για τη δουλειά του. Εκείνη έδειξε ενδιαφέρον. Αμέσως νοίκιασε ένα κάρο τσόντες και άρχισε να τηλεφωνεί σε πρακτορεία καταλήγοντας σε 2-3 εταιρείες με τις οποίες θα μπορούσε να συνεργαστεί. The rest is history.

Πρίν γίνουν όλα αυτά, η ίδια λέει οτι δεν είχε δεί ποτέ τσόντα. Σα δεύτερη δουλειά χόρευε σε strip clubs της Ν. Καλιφόρνιας.

Αγαπημένο της φαϊ δήλωνε τη σοκολάτα. Επίσης, έχει μεγάλη φοβία για τα αεροπλάνα.

Η ίδια δήλωνε λάτρης του πρωκτικού έρωτα.

Θα τη θυμόμαστε γιατί έπιανε το κουνέλι και το'κανε στιφάδο. Μία αληθινή εργάτρια του χωραφιού. Τίμια.

Θα μας μείνει η απορία όμως. Τι στον πούτσο κάνει σήμερα και γιατί εξαφανίστηκε έτσι ξαφνικά?

Τετάρτη 2 Δεκεμβρίου 2009

Loch Ness Monster: Αμφισβητίες του οφθαλμοφανούς

Ναι, όλοι θα θυμόμαστε τη πρώτη φορά που ακούσαμε για το τέρας του Λόχνες. Εγω ήμουν περίπου 10 χρονών και φυσικά πίστεψα σε αυτό χωρίς 2η σκέψη. Ακόμα πιστεύω δηλαδή. Πριν 8-9 χρόνια βρέθηκα στη Λοχνές με ένα κάρο φίλους. Η αλήθεια είναι οτι δεν είδαμε τίποτα. Ούτε κεφάλια να ξεπροβάλουν απο το νερό, ούτε γίγαντες να τρώνε αμάξια με τους οδηγούς μέσα, τίποτα. Οπότε απλώς ήπιαμε μερικές μπύρες με τους Σκοτσεζοβλάχους, προσπαθώντας να καταλάβουμε ποια ήταν η πιό άσχημη γυναίκα του bar (ομορφες δεν υπήρχαν). Την άλλη μέρα πήραμε κάτι σουβενίρ και φύγαμε.

Φυσικά το οτι δεν είδαμε το τέρας, δε σημαίνει οτι δεν υπάρχει κιόλας. Μπορεί να ήταν διακοπές, να κοιμόταν ή και να είχε πάει στο τοπικό μπουρδέλο να ξεδώσει (δύσκολοι καιροί για τέρατα).

Κατα καιρούς πολλοί είναι αυτοί που εχουν συναντήσει τη Nessie και μερικοί από αυτούς μάλιστα την έχουν φωτογραφήσει. Η αγαπημένη μου φωτο είναι αυτή που η ψιψίνα έχει βγάλει το κεφάλι της και παίρνει λίγο αέρα πρωτού ξαναβυθιστεί στα απύθμενα νερά της λίμνης:
Τη θυμάμαι αυτή τη φωτό από πολύ παλιά, από ένα βιβλίο ανάγνωσης στη τάξη των αγγλικών. Χωρίς πολλά - πολλά, η φωτό είναι αληθινή. Τελεία και παύλα. Όποιος διαφωνεί ας αναλογιστεί το εξής:

(αν εσύ ο αναγνώστης έχεις δεί ποτέ τον Ομπάμα μπροστά σου, τότε αγνόησε την επόμενη παράγραφο)

Ο Ομπάμα υπάρχει? Αν απαντήσεις "Ναι υπάρχει" τότε θα σε ρωτήσω "Πού το ξέρεις?" και σύ θα μου απαντήσεις "Τον βλέπω στις ειδήσεις, τον βλέπω στις εφημερίδες..." και γώ θα σου απαντήσω "Αρα, επειδή τον βλέπεις σε φωτογραφίες, υπάρχει!!! Ε, πάρε τα 'ρχίδια μου ρε τσουρεκλεμέ να μάθεις να προσκυνάς την αλήθεια και τους ανθρώπους που μιλάνε σωστά". Υπο ιδανικές συνθήκες, θα πεταχτεί και κάποιος τυχαίος φίλος μου, να σου πεί "Πωπω μαλακα, σε γάμησε ο μάστορας!!!" , γιατί είμαι μάστορας και αυτό είναι αληθινό. Το στύλ μου είναι απροσπέλαστο και ικανότητές μου απεριόριστες. Το λένε και άλλοι, όχι μόνο εγώ.

Για να μη ξεφεύγουμε όμως, η ουσία είναι μία. Πιστεύεις οτι υπάρχει ο Ομπάμα, επειδή τον βλέπεις στις φωτό. Άρα δε μπορείς να μη πιστεύεις στο τέρας του Λοχνές, εφόσον υπάρχει η παραπάνω φωτό.

Βέβαια, επειδή εμείς σκεφτόμαστε ορθολογικά, δε σημαίνει οτι το ίδιο κάνει και ο υπόλοπος κόσμος. Ετσι, λοιπόν βρέθηκε μία ομάδα ανθρώπων οι οποίοι βάλθηκαν να αμφισβητήσουν την αυθεντικότητα της φωτογραφίας. Συγκεκριμένα, κατασκέυασαν το επόμενο εξοργιστικό σενάριο. Η φωτό, λένε (οι ηλίθιοι), δείχνει τη προβοσκίδα ενός ελέφαντα που κάνει μπάνιο στη λίμνη Λοχνές. Στο ερώτημα του "Τί κάνει ένας ελέφαντας στη Β. Σκωτία?" απαντάνε "Ανήκει σε ένα περιοδεύον τσίρκο και το αφεντικό άφησε το ελεφαντάκι να δροσιστεί στα παγωμένα νερά της λίμνης".

Αν προσωπικά τους είχα μπροστά μου, θα πήγαινα στη κουζίνα, θα έκοβα ένα μάτσο τρίχες από τον κώλο μου, θα τις έβαζα σε ένα ωραίο σάντουιτς και θα τους κέρναγα. Ένα κωλοτριχοσάντουιτς κερασμένο για τα παιδιά που πετάνε μαλακίες. Κατα προτίμηση, εκείνη την ώρα θα πέρναγε και ο φίλος Τόλης που είχε ξεράσει πάνω μου σε ένα πάρτυ, με ορμή περισσή, και θα τους έριχνε έναν πίδακα με άρωμα φέτας/κρασιού και σκατίλας μωρού, όπως είχε κάνει και σε μένα. Τέλος πάντων, οι ηλίθιοι το τράβηξαν αρκετά ωστέ να ζωγραφίσουν το ψέμα τους.


Τα συμπεράσματα δικά σας. Εγω απλά να πώ οτι κατα τη ταπεινή μου γνώμη, κάποιες φορές ο αμφισβητίας είναι ένας ανίκητος μαλάκας, βυθισμένος στη ματαιοδοξία και το ψέμα του. Αν το μυαλό σου έχει στερέψει, μή παραπληροφορείς τους άλλους. Κάτσε σπίτι και παίχ'τον.

Κυριακή 15 Νοεμβρίου 2009

Δύο πρόβατα που γνώριζαν πολλά...


Έπεφτα για τόση ώρα που ξέχασα πού ήμουν…πως είχα βρεθεί εκεί…έπεφτα και έπεφτα μέχρι που η πτώση έμοιαζε στάσιμη …σα να κάθεσαι ξαπλωμένος σε ένα κρεβάτι και να σκέφτεσαι τη ζωή σου. Είναι σα να κρυώνεις… κουλουριάζεσαι στο βυθό του κόσμου και περιμένεις… εκεί βρίσκεται το κουφάρι σου …άψυχο …νοσηρό …
Οι εχθροί σου σε περιτριγυρίζουν , ανάβουν μια φωτιά και περιμένουν… περιμένουν τη τελευταία σου ανάσα… τη τελευταία σταγόνα της ζωής σου. Η κατανάλωση ανθρώπινης σάρκας είναι ένα προχωρημένο χόμπι για τους πεινασμένους επισκέπτες και αυτός ο κόσμος ξέρει να πηγαίνει μπροστά.

Η διαίσθησή μου έλεγε ότι ήμουν περικυκλωμένος. Άνοιξα τα μάτια αλλά στο σκοτάδι της αβύσσου δε μπορούσα να δω. Κάτι σκιές λίγο πιο σκοτεινές από το φυσικό σκοτάδι, σα χέρια με μακριά δάχτυλα μου έδωσαν κάτι να κρατήσω. Ένα φώς σα κερί που τρεμοσβήνει άναψε και είδα το σημείωμα…

Όταν σταμάτησα να διαβάζω ήμουν πάλι έξω από τη σκηνή. Αντίκρισα τον γίγαντα που με είχε αφήσει να μπω. Γύρισα τη πλάτη μπερδεμένος…τυλιγμένος στην απορία…αυτή η νέα τροπή των πραγμάτων δε θα με βγάλει κάπου καλά. Όλα γίνονται πιο θολά κάθε ώρα που περνάει.

Βγήκα από το δάσος και περπάτησα λίγο ακόμα. Είδα δύο λευκές μορφές ανάμεσα στα δέντρα. Δύο πρόβατα περίμεναν να μου μιλήσουν. Δεν ήταν απλά πρόβατα. Ήταν γνώστες… ψυχές … ικανές να μου εξηγήσουν αυτά που δεν ήμουν έτοιμος να ακούσω. Έτρεξα κατά πάνω τους. Έπιασα το πρώτο και έχωσα τα δάχτυλά μου μέσα στα μάτια του. Άρχιζε να βελάζει και να σκούζει… έχωσα πιο βαθιά τα δάχτυλα μέχρι που οι εγκεφαλικές ουσίες είχαν πασαλείψει τα χέρια μου. Άρχισα να γλύφω τα δάχτυλά μου. Κόλλησα το στόμα μου στο μάτι του και άρχισα να τρώω ότι έβγαινε. Ρουφούσα γνώση από την άλλη πλευρά του γαλαξία. Ποτέ δεν είχα φανταστεί τι υπάρχει εκεί απέναντι. …ω παντοδύναμοι… έχω τόσα να κατανοήσω… έτη φωτός να διαβώ…πριν κοιμηθώ. Αφού ξεκοίλιασα και το δεύτερο πρόβατο κατέρρευσα. Το καινούριο μου μοβ κορμί είχε ζήσει αρκετά για μία μέρα. Σύντομα ο πολιτισμός θα ξανάβγαινε στους δρόμους. Ήταν ώρα να κρυφτώ και πάλι.

Κυριακή 8 Νοεμβρίου 2009

Strikeforce 7-11-2009: Emelianenko vs Rogers


Δεν υπάρχουν λόγια να πεί κανείς. Ο Fedor Emelianenko απλά δεν είναι θνητός. Για κάποιο λόγο ο τύπος δεν ένιωσε πόνο όταν έσπασε η μύτη του. Η γροθιά jab του αήττητου (10-0) Rogers τον έβλαψε λίγο παραπάνω από χειραψία και αυτό ήταν όλο. Είδαμε μία φοβερή μάχη με τον Fedor να μη τελειώνει τον αντίπαλό του στο 1ο γύρο, κάτι που έχει να συμβεί από το 2006 στον αγώνα του με τον Mark Coleman.

Πρέπει να παραδεχτούμε τον Brett Rogers και να του δώσουμε συγχαρητήρια, καθώς έδειξε οτι αποτελεί πολύ επικίνδυνo αντίπαλο για μαχητές παγκόσμιας κλάσης. Πολύ καλό box, dirty box και muai tai γονατιές. Σε μία στιγμή μάλιστα στο 1ο γύρο έπιασε τον αντιπαλό του με Ground and Pound. Ο 29χρονος Αφρο-αμερικάνος για λίγο πήγε να γίνει για τον Emelianenko οτι ήταν ο Buster Douglas για τον Mike Tyson.

Πέρα από τις καλές στιγμές του Rogers (ο 1ος γύρος ίσως να ήταν ισόπαλος), ο Emelianenko έλεγξε τον αγώνα και στο 2ο γύρο με δεξί overhand εστειλε τον Brett να μετράει προβατάκια φιλώντας το καναβάτσο. Είδαμε box, sambo (armbar), muai tai (γονατιές Rogers στο φράχτη)και αρκετή πάλη. Ο Ρώσος είναι απλά αδύνατον να ηττηθεί και αυτή είναι μία πραγματικότητα με την οποία οι οπαδοί του αθληματος θα πρέπει να συμβιβαστούν.

Στην υπόλοιπη κάρτα ο Werdum κέρδισε τον Silva σε μία heavyweight μάχη οπου όλα έδειχναν οτι ο "Bigfoot" Silva θα κέρδιζε. Ο Shields κέρδισε τον Mayhem Miller (για τον middleweight τίτλο) σε μία αρκετά βαρετή μάχη 5 γύρων. Ο Mousasi κέρδισε τον Sokoudjou αλλά έχασε τη φήμη του μακράν ανίκητου Ολλανδού. Ο Sokoudjou έδειξε οτι είναι master στο judo καθώς κυριάρχησε στα takedowns. Το επίπεδο της κάρτας ήταν πολύ ανώτερο της μέσης κάρτας UFC. Πάντα τέτοια!

και φυσικά ένα videaki από το KO:

Παρασκευή 6 Νοεμβρίου 2009

я люблю женские груди

... ένας άνθρωπος μιλάει μόνος του βουτώντας μπισκότα στις φακές...τα μπισκότα μουλιάζουν...σαπίζουν και βγάζουν σκουλήκια...ξυπνάς και βουτάς μεσα στο πιάτο. Τρώς φακές, τρώς και σκουλήκια, φτύνεις τις φακές... κάποιος σε κοιτάει...κάποιος σε ακούει...και κάποιος άλλος αδιαφορεί. Τα μπισκότα είναι δύναμη... μα χωρίς ελικόπτερα είναι λίτρα λιωμένο βυνίλιο μέσα στη σιντιέρα. Δέκα βήματα παρακάτω ΈΝΑς ψηΛΟΣ τρώει ωμό κιμά με μπαχαρικά. Που θα τελειώσει η αηδία? Που θα τελειώσει η σιωπή? Όταν ανάσκελα μας βρούνε, θα'χει ο άγνωστος χεστεί. Μη ξεχάσεις να ... Ω θεοί... Μιά κωλάρα αλειμμένη με λάδι στη παραλία. Μακρυά ξανθά μαλλιά. Βρέχουν λάδι οι ουρανοί πάνω στη κολάρα τη τρανή...και 'μεις πίνουμε μπύρα και γελάμε....χοντροί σα ξεπλυμένες φάλαινες...σα τρυπημένες γλώσσες των emo. 6 λίτρα εμετός σε μπουκαλάκια μισόλιτρα (χωρίς ανθρακικό). Η τελευταία παραγγελία πριν ξαπλώσουμε να ξεκουραστούμε...βαλτέεεεεεε νααα φάααααμεεεεεε....πές μας που πάει ο άνθρωπος.

Τρίτη 3 Νοεμβρίου 2009

Brujeria: Matando Gueros (1993)


Μία μπάντα που υποτίθεται οτι την αποτελούσαν μέλη της Μεξικάνικης μαφίας. Στην πραγματικότητα ήταν το project του κιθαρίστα των Fear Factory, Dino Cazares. Ο τίτλος του 1ου τους άλμπουμ ήταν αρκετά ακραίος, καθώς "Matando Gueros" σημαίνει "Σκοτώνοντας Λευκούς". Να το εκλάβουμε ως χιούμορ? Τέλος πάντων. Η θεματολογία τους πραγματευόταν την προώθηση της παράνομης μετανάστευσης και τι άλλο? Το σκότωμα λευκών. Ποοολύ ωραία...

Ο ήχος τους ήταν σα να ακούς Fear Factory με λίγο άκυρα στοιχεία όπως punk (για παράδειγμα) και φωνητικά που ακούγονται σα να μιλάει φωναχτά ή να καθαρίζει το λαιμό του ένας τσαντισμένος Μεξικάνος.

Το εξώφυλλο ήταν ένα κομμένο κεφάλι. Ένας φίλος κιθαρίστας μου είχε πεί την εξής ιστορία: το κομμένο κεφάλι άνηκε σε κάποιο μαφιόζο ο οποίος βρέθηκε δεμένος σε γραμμές τρένου μετά από ξεκαθάρισμα λογαριασμών. Η ιστορία έλεγε επίσης οτι κάποιος συγγενής έκανε μύνηση στη μπάντα για ψυχική οδείνη. Φυσικά, τίποτα από αυτά δεν επηρέασε προς το καλύτερο ή το χειρότερο τη μουσική της μπάντας.